AGI Piano

کامپیوتری که به انگشت‌هایت نگاه می‌کند و فکر می‌کند: «جدی، این چپ‌دست حتی با ریتم هم نمی‌زند.» AGI Piano نرم‌افزاری آموزشی از اواخر دهه‌ی نود است که وعده می‌دهد نواختن یادت بدهد. وعده می‌دهد. کلمه‌ی کلیدی همین است.

یک برنامه‌ی ساده‌ی MS-DOS است که نت‌ها را روی صفحه نشانت می‌دهد و منتظر می‌ماند کلید مربوطه را فشار بدهی. به معنای سنتی بازی نیست — بیشتر کتاب تمرینی است با بازخورد بصری. سیستم قرار است تشخیص بدهد چه نت‌هایی می‌زنی و پیشرفتت را دنبال کند. ایده احمقانه نیست، مشکل همه‌جای دیگر است.

کنترل افتضاح است. نگاشت کلیدها به نت‌های واقعی من‌درآوردی به نظر می‌رسد و از هیچ الگوی منطقی‌ای پیروی نمی‌کند. یادگیری تک‌تک نت‌ها زحمتی ملال‌آور با انگیزه‌ی صفر است — نه گیم‌پلی‌ای، نه داستانی، نه دلیلی برای ادامه دادن. طراح ظاهراً فکر کرده صرفِ چشم‌انداز «این‌جا چیزی یاد می‌گیری» کافی است تا هشت ساعت پشت کیبورد بنشینی و صبورانه نت پشت نت تکرار کنی. واقعیت برای بازی‌های کامپیوتری استانداردهای بالاتری دارد.

این نرم‌افزار مثل یک فسیل در زمان یخ زده — نه صدایی که ارزش ذکر داشته باشد، نه تعاملی، نه روحی. اگر محتوای آموزشی‌ای وجود دارد که بتواند حین بازی قلابت کند، این‌جا نیست. یک کتاب درسی کاغذی سرگرم‌کننده‌تر بود. دست‌کم کاغذ آرام است و یک رابط پرمدعای دوران DOS را توی صورتت نمی‌کوبد.

این روزها فقط وقتی باید سراغش بروی که بخواهی یادت بیاید بلندپروازی‌های آموزشی چه شکلی بودند، در زمانی که توسعه‌دهنده‌ها هنوز از اشتباهاتشان درس نگرفته بودند. بیشتر یک کنجکاوی تاریخی است تا ابزاری کارآمد — سندی مهم بر این‌که حتی ایده‌ی خوب هم بدون طراحی محکم و کنترل شهودی سر از زباله‌دان تاریخ درمی‌آورد.