Lost in Time

Η Coktel Vision είχε το δικό της στιλ. Ήξερες τι θα πάρεις από αυτούς — παιχνίδια περιπέτειας γεμάτα γρίφους με γαλλική αισθητική, λίγο άγαρμπα στις άκρες, περιστασιακά λαμπρά. Το Lost in Time, από το 1993, είναι η προσπάθειά τους για κάτι μεγαλύτερο από τα Goblins, και ως επί το πλείστον πετυχαίνει.

Παίζεις μια νεαρή γυναίκα που πέφτει πάνω σε μια κρίση ταξιδιού στον χρόνο που δεν προκάλεσε η ίδια. Η ιστορία την τραβάει σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους — δεν κάνει τουρισμό, ξεδιαλύνει κάτι, συνθέτοντας κομμάτι κομμάτι το γιατί έχει κολλήσει και ποιος ευθύνεται. Το στήσιμο είναι «λαϊκό μυθιστόρημα» με την καλύτερη έννοια: όχι λογοτεχνικό, όχι επιτηδευμένο, απλώς ένα καλό δόλωμα που σε κρατάει να προχωράς. Το ταξίδι στον χρόνο ως αφηγηματικό εργαλείο στα adventure ήταν αρκετά σπάνιο το 1993 ώστε να μοιάζει με γνήσια ιδέα και όχι με δανεισμένη.

Είναι point-and-click, και παίζει όπως το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής της Coktel Vision εκείνης της εποχής — δηλαδή η λογική είναι πότε στέρεη και πότε από εκείνες που σε κάνουν να κοιτάζεις την οθόνη για είκοσι λεπτά πριν κάνεις κλικ σε κάτι στο οποίο είχες ήδη κάνει κλικ τρεις φορές. Το interface είναι λειτουργικό χωρίς να είναι κομψό. Μερικοί από τους γρίφους έχουν εκείνο το ικανοποιητικό «κλικ» εσωτερικής λογικής· άλλοι μοιάζουν σχεδιασμένοι από κάποιον που ήθελε να σε καθυστερήσει μάλλον παρά να σε προκαλέσει. Η δουλειά με το inventory είναι εντάξει. Τίποτα στους μηχανισμούς δεν θα εκπλήξει όποιον πέρασε χρόνο με γαλλικά adventure αυτής της περιόδου.

Αυτό που κάνει το Lost in Time να μένει στη μνήμη είναι η ατμόσφαιρα και η παραγωγική φιλοδοξία. Η Coktel Vision πρόσθεσε ψηφιοποιημένα γραφικά και μερικές πρώιμες σεκάνς βίντεο — πράγματα που έμοιαζαν πραγματικά εντυπωσιακά σε ένα μεσαίας κατηγορίας μηχάνημα DOS το 1993. Το οπτικό στιλ έχει εκείνη τη χαρακτηριστική κοκκώδη υφή της εποχής, κάπου ανάμεσα σε σκαναρισμένο κόμικ και πυρετικό όνειρο, και ταιριάζει στο υλικό. Η μουσική κάνει διακριτικά τη δουλειά της. Η δομή με τα άλματα στον χρόνο δίνει στο παιχνίδι ένα σχήμα που έλειπε από τα περισσότερα σύγχρονά του· δεν κινείσαι απλώς μέσα σε έναν ενιαίο χώρο, προσανατολίζεσαι ανά εποχή, και αυτό αλλάζει το πώς διαβάζεις κάθε σκηνή.

Έχει γεράσει όπως τα περισσότερα ομοειδή του: το pixel hunting είναι υπαρκτό, τα κενά λογικής θα εκνευρίσουν όποιον δεν έχει υπομονή, και ο ρυθμός βουλιάζει σε μερικά σημεία όπου οι γρίφοι δεν είναι αρκετά δυνατοί για να σηκώσουν μόνοι τους την ιστορία. Τίποτα από αυτά δεν εκπλήσσει. Αυτό που εκπλήσσει είναι πόση προσωπικότητα επιβιώνει. Η πρωταγωνίστρια έχει φωνή — όχι δυνατή, αλλά συνεπή. Αυτό ήταν πιο σπάνιο απ' ό,τι θα έπρεπε.

Αν έχεις ανοχή στον γαλλικό σχεδιασμό adventure των αρχών των ενενήντα και θέλεις κάτι με πραγματική υπόθεση αντί για απλώς ένα σκηνικό, το Lost in Time το προσφέρει. Το να το παίξεις σήμερα σε browser με έναν οδηγό λύσης σε άλλη καρτέλα είναι μια απολύτως λογική προσέγγιση. Οι πουρίστες θα διαφωνήσουν. Θα τα βγάλουν πέρα και χωρίς τη συμπάθειά μου.