Ultimate Body Blows

Ultimate Body Blows یا دلت را خواهد برد یا تو را دیوانه می‌کند. راه میانه‌ای وجود ندارد — این یک بازی مبارزه‌ای از سال ۱۹۹۴ است که آن را روی چیزی با Sound Blaster بازی می‌کردی و تصور می‌کردی که تو Ryu هستی.

این یک بازی مبارزه‌ای معمولی آركيد با شخصيت‌های به سبک چينی است (Shaolin، kung-fu، و تمام آن جزئيات). شما يک جنگجو را انتخاب می‌کنید و يکی يکی با حریفان مقابله می‌کنید. چيز اصلی‌ای نيست — همان دستور العمل است که هزار بار تکرار شده است. پس‌زمينه‌ها حرکت می‌کنند و دنيای بازی پر جنب و جوش به نظر می‌رسد، اما می‌توانید ببينيد که بودجه قطعاً با Street Fighter یا Virtua Fighter برابر نبود.

شما آن را با صفحه‌کليد کنترل می‌کنيد. ترکيب جهت و حمله به شما ترکيبات اساسی می‌دهد — چيز پيچيده‌ای نيست، حركات خاص فوق‌العاده‌ای برای شما روی بشقاب تقديم نمی‌شود. بازی عمداً تعاونی است: ترکيبات ساده به طور طبيعی تشكيل می‌شوند، بلاکه کردن کار می‌کند، و ريتم تبادل حمله و دفاع کاملاً جذاب است. اما اینجا مشکل است — وقتی کامپيوتر برای پنجمين بار همان ترفند را برای شما انجام می‌دهد، شروع می‌شود به خور و خراشت کردن. هوش مصنوعی به نظر نمی‌رسد که یاد بگيرد؛ فقط همان الگو را تکرار می‌کند.

در اواسط دهه نود، این خوب بود. مکانيزم‌های بازی خراب نيستند، انيميشن‌های شخصيت بهتر از آنچه انتظار می‌رفتند بیرون آمد. این به سادگی در دوره‌ای دیده شد که بازی‌بازان رایانه‌ای بازی‌های مبارزه‌ای را که در ابتدای کار متعلق به آركيد بودند، دستان خود را دریافت کردند. Ultimate Body Blows راه را برای آن هموار نکرد — Street Fighter و بعداً Mortal Kombat این کار را کردند — اما اگر بخواهی آن را نشان دهی و دوست‌ت به kung-fu دل‌باخته است؟ مطمئناً.

امروز به نظر می‌رسد یک آثار باستانی — دقيقاً همان نوعی که نشان می‌دهد چگونه ژانر آركيد یاد می‌گرفت رایانه را تسلط کند. جزئيات (حركت پا، انواع ضربات، نحوه تمایل شخصيت به یک ضربه) نشان می‌دهد که کسی واقعاً کار جدی روی آن انجام داده است. اما هنگامی که آن را راه اندازی می‌کنی، وزن دهه نود روی همه چيز سنگين است.

امروز آن را بازی کنی؟ اگر به جنگجویان retro در شکل اصلی‌شان علاقه‌مند هستی، بدون فيلتر و بدون وانمود اینکه Tekken است، ارزش تماشا دارد. این داستانی برای نجات نيست، اما احساس دوره را به تصوير می‌کشد — چگونه یک استوديو کوچک یا مستقل تلاش کرد تا یک بازی آركيد روی رایانه‌ای بدون منابع صنعتی بسازد. چيزی هم دل‌انگيز و هم عجيب درباره آن است.