Terminator 2

تاریمیناتور ۲ روی کموادور ۶۴ یکی از آن بازی‌هاست که بیشتر به عنوان یک شبح در حافظه می‌ماند تا یک تجربه ملموس. وجودش را می‌دانستی، اما وقتی شبیه‌ساز را ببندی، هم‌اکنون هم فراموش می‌شود.

این یک بازی اکشن جانبی ساده است — کاری که کامودور ۶۴ خوب می‌دانست انجام دهد. تو یک نسخه انسانی هستی که باید از فرودگاه بگریزد و سارا کانر را نجات دهی تا پیش از آنکه ماشین‌های فلزی بشند آن را پیدا کنی. داستان فیلم اینجا به یک پوسته خلاصه شده است — حالا بدو، جمع کن، شلیک کن. نیست اینجا زمان برای توضیح.

مکانیک‌ها خام هستند و شاید به قصد. تو از چپ به راست حرکت می‌کنی، دشمن‌ها خطوط مسیری را دنبال می‌کنند که انگار توسط شطرنج‌باز ابتدایی برنامه‌ریزی شده‌اند. تیراندازی احساس می‌کند که هوا در زیر تفنگ است. نسخه سریع‌تری از دکمه‌های کنترل‌کننده‌ای که قبلاً روی بازی‌های دیگر تجربه کردی، بدون آن جاذبه یا دقتی که حتی بازی‌های متوسط‌تر دارند. درست کار می‌کند، سطح‌ها تکرار می‌شوند، و بیس نیز درست است — ولی انگار دیر رسیده‌ای و تمام شود.

این بازی زمانی مهم نبود و اکنون هم نیست. آن سال‌ها، لایسنس فیلم‌ها روی بازی‌های کنسولی معجزه نبودند — بیشتر تلاش برای سوار شدن بر موج محبوبیت بود. تاریمیناتور ۲ آن نمونه کلاسیک است: نامی برای فروش، محتوایی برای نفس‌کشیدن. گرافیک‌های اسپرایت نسبتاً درست هستند برای آن دوره، صدا‌ها چندین بار تکرار می‌شوند تا آنجایی که درون گوشت‌ت فرو می‌روند.

امروز کسی در عصر بازی‌های بهتر این را انجام نخواهد داد — اگر صرفاً برای دیدن دوران کامودور ۶۴ نیست یا خاک‌ریزی بازی‌های لایسنس‌شده. برای کسانی که تاریخ دیجیتالی دوست دارند یا می‌خواهند دریابند چرا نسل ما بخش‌هایی از دوران خود را به بازی‌های واقعاً متوسط اختصاص دادند — خوب، اینجا مثال است. این نه بد است و نه خوب. این وجود دارد.