Super Tetris

اولین بار که دیدم دوستی در مدرسه حوالی سال ۱۹۹۰ Tetris بازی می‌کند، نفهمیدم چرا به جای توجه درس، خود را به مربع‌های سقوط‌کننده خیره کرده است. بعد او دسته‌ی کنترل را به من داد و من هم به این بازی دل‌باخته شدم. Super Tetris ساخت شرکت Sphere, Inc. از سال ۱۹۹۱ دقیقا همان نوع بازی است که خود را قانع می‌کنی فقط یک دور بازی کنی، و ناگهان ساعت ده شب می‌شود.

بنیاد کلاسیک است و دلیلی برای تغییر آن نیست — فرمول Tetris از روز اول به کمال رسید. اما Super Tetris با یک ایده بسیار مهم می‌آید: به جای آن‌که با صحنه‌ای تمیز شروع کنی، شروع بر روی میدانی می‌شود که تا حدی پر شده است. در پایین صفحه، هرج و مرجی منتظرت است، و تو باید خودت را جا بدهی. این بلافاصله رویکرد تو به بازی را تغییر می‌دهد. این فقط درباره‌ی ساخت نیست؛ این درباره‌ی عملیات نجات است.

کنترل‌ها دقیقا همان چیزی هستند که از یک Tetris روی DOS انتظار داری — کلیدهای جهتی، هیچ تعجبی نیست. بازی سریع شروع می‌شود، و ردیف‌های پر شده قبلی دارای اشکال سوراخ مختلفی هستند که همیشه با تکه‌ای که از بالا می‌افتد همخوانی ندارند. این عدم تطابق قلب ماجرا است. ناامیدی و رضایت یکی پس از دیگری و در سرعتی که بازی تعیین می‌کند، نه تو. گرافیک‌ها کاربردی هستند، و صدا در دسته‌ی «بهتر از سکوت Sound Blaster» قرار می‌گیرد.

Super Tetris انقلابی نبود، بلکه تکاملی بود — هدفمند، بدون بار غیر ضروری. ایده میدان پر شده قبلی به نحو خوبی دشواری را افزایش می‌دهد بدون آن‌که بازی را احساس کنی یک عنوان متفاوت است. در سال ۱۹۹۱، این برای داشتن یک خانواده‌ی کامل که نوبت به نوبت در پای مانیتور می‌نشستند، کافی بود. و بله، این نسخه‌ی خاص واقعا مرا یادآور آن زمان کرد — من در خانه‌ی دوستی بودم، خواهرهایش بازی را تمام صبح دست نمی‌ندادند، و فقط وقتی که خودم آن را امتحان کردم، فهمیدم چرا. امروز بازی دقیقا به روشی که Tetris باید پیر شود، پیر شده است: اصلا.

اگر می‌خواهی یک تجربه‌ی منطقی خالص بدون آموزش‌ها، صحنه‌های سینمایی و دستاوردها، Super Tetris در مرورگر تو دقیقا به اندازه‌ی آن زمان روی یک 486 کار می‌کند. من به خصوص آن را به کسانی توصیه می‌کنم که احساس می‌کنند Tetris کلاسیک را از حفظ می‌دانند — این سریع آن احساس اطمینان را از آن‌ها خواهد گرفت.