Freddy Fish

یک سگ، یک گربه و یک ماهی در یک بازی — و بیش از این انتظار چیزی نداشته باش. Freddy Fish بازی‌ای است که امروز تقریباً هیچ‌کس نمی‌شناسدش، با اینکه در دهه‌ی هشتاد جزو بازی‌هایی بود که در کلاس‌ها و خانه‌های هر کسی که رایانه داشت بازی می‌شد. سادگی‌اش قدرتش بود.

یک پازل منطقی است که در آن کارهای ساده می‌کنی — اشیا را ترکیب می‌کنی، می‌چرخانی و کنار هم می‌گذاری. لیوان به لیوان، کلید در قفل، قایق در آب — و همین‌طور ادامه. گزینه‌ها محدود و محتوا کم است، اما دقیقاً همین بازی را برای بازیکنان کم‌سن‌تر شفاف و قابل‌فهم می‌کرد. مکانیک‌ها جایی توضیح داده نشده‌اند، اما محیط خواناست.

با ماوس یا صفحه‌کلید بازی می‌کنی و کنترل ساده است. روی چیزهایی که در بخش بالایی صفحه قرار دارند کلیک می‌کنی و می‌کوشی آن‌ها را دستکاری کنی. عمق رنگ ابتدایی است، نقاشی افتضاح است — این گرافیک همان موقع هم قدیمی به نظر می‌رسید. با این حال شخصیتش همین‌جاست — ناتمام، ساده، بدون صیقل بی‌مورد. بازیکن حس می‌کرد در مدرسه است، نه در شهربازی.

در دهه‌ی هشتاد جزو عنوان‌های آموزشی بود که قرار بود چیزی یاد بدهند، اما بدون زیاده‌روی در آموزش‌گری. امروز میان ده‌ها بازی منطقی بهتری که بعدها آمدند گم شده. اینکه این‌قدر کم شناخته شده تراژدی نیست — زمان فقط جلو رفته.

فقط به‌عنوان نوستالژی یا کنجکاوی درباره‌ی اینکه «بازی‌های آموزشی» در دوران MS-DOS چه شکلی بودند ارزش بازی کردن دارد. آن را در یک شبیه‌ساز رترو در مرورگرت پیدا می‌کنی، اما توصیه نمی‌کنم بیش از بیست دقیقه برایش وقت بگذاری.