Sea Quest

زمانی که صدای سونار در تاریکی اعماق رگ می‌زند، متوجه می‌شوی که این بازی چیزی بیش از شبیه‌سازی است — این ترس خالص است. Sea Quest یک زیردریایی را به تو می‌دهد و آب را به تنهایی رها می‌کند. نه برای مشن‌های درام‌پیچ‌ریز، بلکه برای اینکه ببینی چه اتفاقی می‌افتد وقتی جز خودت کسی نیست.

ما در سال ۱۹۹۲ داریم کار می‌کنیم. DOS، صفحه‌نمایش احتیاط‌بار، گرافیک که بیشتر از ترسناک بودن روی صحنه‌گذاری نمی‌کند. این‌جا یک شبیه‌ساز تقریبا واقع‌گرایانه است — زیردریایی را از اندرون اداره می‌کنی. سنسورها، سوخت، عمق. اعماق دریا که ابتدا مشکل و سپس مرگبار می‌شود.

کنترل‌ها آپولوژی نمی‌دهند. منو‌های ترتیبی، دکمه‌های عجیب، تاخیر مناسب ۹۰ میلی‌ثانیه‌ای که احساس می‌کنی واقعا با ماشینی سنگین کار می‌کنی. شبیه‌ساز کار خود را می‌کند. بازی‌کاری شدن‌اش محدود است — زیادتر یک تجربه از یک بازی است. سونار بیپ می‌کند و تو نمی‌دانی چه‌قدر پایین‌تر می‌توانی برو. اسقفط‌ها؟ درست نیست. گازهای سمی؟ شاید. موارد نامشخص در تاریکی که فقط به صورت نقطه‌های کوچک در صفحه‌نمایش ظاهر می‌شوند.

ماندگار نیست. ندیگاه می‌کنند اینجا نه‌ازت یک نقشه، نه‌ازت استراتژی، صرفا تجربه ترس و تنهایی می‌خواهند. اما از این‌رو است که متفاوت است. در دهه‌ای که تقریبا همه‌چیز رقابت‌آمیز و امتیازی بود، Sea Quest تنها می‌خواست تو را در یک صندوق فلزی در دل اقیانوس قرار دهد و تو را رها کند.

حالا؟ کمتر معروف از یک بازی آرکید فراموش‌شده است. اما اگر از شبیه‌سازهای عجیب DOS دوست داری — آن‌هایی که سعی می‌کنند واقع‌گرای باشند نه خنثی — Sea Quest پاسخ است. اینجا نیست برای رقابت‌ها یا امتیازهای بالا. این‌جا است برای جذب شدن در دنیای کچل و سرد که احساس می‌کنی می‌تواند تنهایی را کشت.