Pit-Fighter

صبر کنید! پیش از اینکه بازی را دانلود کنید، نقد را بخوانید!! مهم است!!

پسر، چقدر پشیمانم که این را بازی کردم! خوب شد که این بازی را رایگان گرفتم.

در سال ۱۹۹۰، Pit-Fighter در گیم‌نت‌ها ظاهر شد. امروز، خیلی‌ها می‌گویند این یک تقلید بد از Street Fighter 2/Mortal Kombat است، اما در واقعیت Pit-Fighter پیش از هر دوی این بازی‌ها ساخته شد. گرافیک خوشگلی داشت، یعنی نخستین بازی‌ای بود که از بازیگرانِ دیجیتالی‌شده استفاده کرد، درست همان‌طور که Mortal Kombat بعدها انجام داد (در واقع همان سازندگان مسئول هر دو بازی بودند).

با وجود اینکه یکی از نخستین بازی‌های از این نوع بود، خیلی‌ها فکر می‌کنند بد است. با این حال بچه‌ها دوستش دارند، احتمالاً چون چیزی جذاب در مردانی هست که از هم دل و روده بیرون می‌کشند، و بازی طرفداران زیادی پیدا کرد. راستش من هم یکی از آن طرفدارانم.

مغز اصلی این همبرگر مبارزه است. یکی از سه شخصیت بی‌پیراهنِ در دسترس را انتخاب می‌کنید: یک کیک‌بوکسور، یک مبارز، و یک هنرمند رزمی به نام Cato. هر شخصیت حرکات و آمار خاص خودش را دارد، مثلاً Buzz قوی‌ترین و Cato سریع‌ترین است. تنها مأموریت آن‌ها این است که در Pit-Fight‌های زیرزمینی برای پول و دختر بجنگند. مبارزه‌ها در مکان‌هایی مانند انبار مهمات، بار و پارک انجام می‌شود. مبارزان می‌توانند در هر جهت حرکت کنند (که معمولاً ضربه زدن به کسی را سخت‌تر می‌کند) و گاهی سلاح و اشیائی هست که می‌شود برداشت. هشت حریف دیگر هست که به‌ترتیب با آن‌ها روبه‌رو می‌شوید، به سبک بازی‌های مبارزه‌ای پایه. با برخی باید دوبه‌دو بجنگید، و در برخی مواقع بازیکن باید بیش از یک حریف را در یک مبارزه شکست دهد. در پایان، بازیکن با پادشاه Pit-Fighter، جنگجوی نهایی، روبه‌رو می‌شود. بخوانید دفترچه‌ی راهنما درباره‌ی او چه می‌گوید:

حس شوخ‌طبعی‌ای از او شناخته نشده، پادشاه Pitfighting هرگز افسرده نیست. او به 'Grasshopper' Pete Jeffries و 'Gratin Krupky' John Broggy چنان بد آسیب زد (در یک حمله) که آن‌ها هفت ماه بعد هنوز در بیمارستان‌اند. یک pitfighter آن‌قدر ترسید که وقتی با او روبه‌رو شد خودش را از محل pitfighting بیرون انداخت. متأسفانه، آن طبقه‌ی بالای یک پارکینگ چندطبقه بود. با قد ۲۰۳ سانتی‌متر و وزن ۱۲۷ کیلوگرم، جنگجوی نهایی یک ماشین مبارزه‌ی بی‌نقص باقی می‌ماند.

لوس است، نه؟

امکان چندنفره هم هست. در گیم‌نت اصلی، سه نفر می‌توانستند هم‌زمان بازی کنند، اما تعداد حریف‌ها را هم افزایش می‌داد. در برخی مسابقات، بازیکنان با هم می‌جنگیدند. در نسخه‌ی کنسولی و پورت PC، حالت دو بازیکن هم موجود است.

بله، خودتان می‌دانید – پورت PC. انگار همه‌ی ماجرا همین است. پورت PC با تمام شکوه DOS‌ی‌اش برای دانلود موجود است، اما شدیداً توصیه می‌کنم آن کار را نکنید. نسخه‌ی PC به‌خاطر دو چیز افتضاح است:

۱. گرافیک زیادی پیکسلی است. ۲. کنترل‌ها.

کنترل‌ها آشغال‌اند، با یک آ بزرگ. طبق راهنما، باید دکمه را فشار دهید و جوی‌استیک را در جهتی مشخص برای حمله/شیرین‌کاری/پرش حرکت دهید، درست مانند International Karate یا Yie-Ar Kung Fu. کار می‌کند... یعنی گاهی از کار می‌افتد. در واقع بیشتر اوقات از کار می‌افتد. حتی وقتی بازی را با کنترلر (پلی‌استیشن) امتحان کردم، بیشتر می‌دیدم که دکمه را نگه داشته‌ام و فقط با استیک آنالوگ در هر جهت ممکن ور می‌روم. صرف‌نظر از هر کاری که می‌کردم، به‌خاطر کنترل‌های سفت‌وسخت افسرده می‌شدم. این آشکارا هیچ بازی گیم‌نتی نیست، هیچ شکی در آن نیست.

درباره‌ی گرافیک... خب، در اسکرین‌شات نمی‌توانید پیکسل‌ها و انیمیشن پرش‌دار را ببینید، پس باید حرف مرا باور کنید.

خب، همین بود. حالا برگردید و چیز دیگری دانلود کنید. اگر به Pit-Fighter علاقه دارید، بروید نسخه‌ی گیم‌نتی را روی MAME یا چیزی مشابه بازی کنید. فقط این را دانلود نکنید. خواهش می‌کنم.

بازی را می‌توان با جوی‌استیک یا صفحه‌کلید بازی کرد. کنترل‌های صفحه‌کلید عبارت‌اند از:

بازیکن ۱: Space عمل؛ W بالا، X پایین، A چپ، D راست؛ Q، E، Z و C حرکت مورب.

بازیکن ۲: NumPad 0 عمل؛ NumPad 1 تا 9 برای حرکت.

این با سیکل‌های نسبتاً پایین کار می‌کند (چند هزار، حدود ۳٬۰۰۰ استاندارد خوب است). می‌توانید برای رسیدن به بهترین پاسخ‌دهی کنترل آزمایش کنید، اما از آنجا که کنترل‌ها به‌شدت بد هستند، در هر حال گفتنش دشوار است.