Pipeline

لوله‌ها تنها چیزی نیستند که زیر سینک می‌بینی. در Pipeline از سال ۱۹۹۲، تنها سلاح تو در برابر پارانویای خودت هستند. تو در صندلی نشسته‌ای و فقط سعی می‌کنی بفهمی چطور قطعات چوبی و فلزی را به هم وصل کنی تا هیچ چیز از صفحه فرار نکند. ساده؟ هیچ وقت نه، دوست.

Pipeline یک پازل ترکیبی است که راحت‌ترین نام برایش «منطقی‌تیراندازی» است. روی پس‌زمینه‌ای تیره، قطعات لوله و اشیای مختلف ظاهر می‌شوند و آرام به سمت پایین می‌لغزند. وظیفه‌ات: ساخت سیستم اتصالاتی طوری که همه چیز در جای درستش قرار گیرد. نه Tetris است و نه یک بازی منطقی کلاسیک. چیزی بین این دو است، حاملِ آن بی‌انگیزگی خاصی از دهه‌ی نود که برنامه‌نویسان فکر می‌کردند همه چیز می‌تواند یک پازل باشد.

کنترل‌ها سادہ هستند—تو قطعات را با موس روی صفحه می‌کشی، آن‌ها را می‌چرخانی و به هم می‌چسبانی. مسئله سرعت و فشار است. قطعات به آمدن ادامه می‌دهند، سیستم پیچیده‌تر می‌شود، و ناگهان متوجه می‌شوی که جایی کاملاً متفاوت اشتباه کردی، جایی که راه برگشتی نیست. ناامیدی با تعداد اشیائی که گم شد، خطی افزایش می‌یابد. بازی اشتباه احمقانه را نمی‌بخشد و اشک هم کمکی نمی‌کند.

Pipeline در منطقہ مردہ‌ای در دهه‌ی نود بین Windows اولیه و شبیه‌سازهای DOS گم شد. گرافیک‌ها عملکردی هستند، صدا تو را رنجش نمی‌دهد، اما همه چیز در آن نفس آن پراگماتیسم برنامه‌نویسی باستانی را می‌دهد—بر این فرض مبتنی است که یک پازل روی صفحه برای تفریح‌بخش بودن کافی است. گاهی این درست نیست. اما خود بازی بد ساخته نشده، فقط فاقد خنده‌ای و ظرافتی است که روح به آن دهد.

امروزه امتحان کردنش به معنای غواصی در چیزی است که بیشتر یک کنجکاوی است تا واقعاً یک بازی بزرگ. اما این دقیقاً نکته‌است—Pipeline نیازی ندارد چیز بزرگی بگوید، فقط در ذهنت باقی بگذارد که شکست خوردن چقدر ناخوشایند بود وقتی که فکر می‌کردی همه چیز تحت کنترلت است.