Operation Wolf

یادم است آن احساسی که وقتی Operation Wolf را برای اولین بار روی مانیتور دوستم دیدم. بدون پلتفرمینگ، بدون دشمنان فضایی انتزاعی — اینجا سربازان را تیراندازی می‌کردی و آنها سقوط می‌کردند.

Operation Wolf ساخت Taito در اصل از سالن‌های آرکید می‌آید، جایی که با تفنگ پلاستیکی Uzi بازی می‌شد. نسخه MS-DOS سال ۱۹۸۹ آن تفنگ را با موس یا joystick جایگزین کرد، اما بنیاد بازی همان ماند: تو یک کماندو تنها هستی، با حرکت به سمت چپ در میان جنگل‌ها، اردوگاه‌ها و زندان‌ها، و ماموریت‌ات این است که تا جای ممکن دشمنان را از بین ببری و گروگان‌ها را نجات دهی. داستان پیچیده‌ای نیست، دوراهی اخلاقی نیست. تو فقط تیراندازی می‌کنی.

گیم‌پلی به ساده‌ترین شکل ممکن است — نشانگر را حرکت می‌دهی، دکمه را فشار می‌دهی، مهمات و کیت درمانی را مدیریت می‌کنی. مشکل این است که روی کامپیوتری بدون سخت‌افزار آرکید، بازی بخش‌هایی از قدرت خود را از دست می‌دهد. موس به خوبی کار می‌کند، joystick بیشتر یک قمار بود آن روزها. سختی به روش قدیمی وحشیانه است: دشمنان تو را غرق می‌کنند، مهمات در بدترین لحظه تمام می‌شود، و وقتی یک خودروی زره‌پوش ظاهر شود، امیدوار می‌شوی کجایی موشک به دست آورده باشی. بدون slot ذخیره، بدون checkpoint. یا موفق می‌شوی یا از اول شروع می‌کنی.

آنچه مردم را جذب می‌کرد گرافیک‌ها بود. sprite‌های تفصیلی، محیط‌های متنوع، انیمیشن‌های سربازانی که می‌افتند — در اواخر دهه هشتاد، این پورت PC واقعاً تأثیر‌گذار بود. بازی مانند یک توفان از اکشن هالیوودی روی میز کامپیوترت فرود آمده بود. البته امروز قدیمی شده است، pixel همان pixel است، اما بنیاد خوانایی صفحه هنوز درست کار می‌کند. بدتر صدا است — بسته به پیکربندی Sound Blaster‌ات، می‌توانستی صدای اثرات خوبی یا شلیک‌هایی داشته باشی که مانند پلاستیک ترقه‌ای به نظر می‌رسیدند. موسیقی زیادی در نسخه PC بازی یادم نیست، و این خود چیزی را می‌گوید.

امروزه Operation Wolf برای کسانی مناسب است که می‌خواهند ده دقیقه تیراندازی خالص و بی‌فکرانه بدون هیچ پیچیدگی داشته باشند. بازی‌ای با عمق صفری است و گاهی اوقات دقیقاً این عمق صفر است که به آن نیاز داری. در emulator‌های DOSBox در مرورگرت به خوبی اجرا می‌شود، و اگر موس کارکنندگی داشته باشی، بنابراین بهترین کنترل دسترس‌پذیر برای این پلتفرم را داری. فقط انتظار داشته باش که برد دادن آن در یک نشست نیاز به صبوری یا یک بعدازظهر بی‌مشغولی دارد — درست مثل سال ۱۹۸۹.