MegaRace

از لحظه بوت شدن بازی آن احساس تپش قلب را می‌کنم—چیزی که امروزه دیگر نمی‌توانی پیدا کنی—یک intro رنگین و آینده‌نگرانه و سپس آن صدا می‌رسد. یک اسپیکر عمیق، همان نوعی که از سال‌های نود میشنیدی در سایت‌های ساخت و ساز. MegaRace یک بازی مسابقات است که به واقعیت اهمیتی نمی‌دهد، بلکه یک خیال‌پردازی آینده‌نگرانه دیوانه‌وار روی مسیرهایی پر از رنگ‌های نئون و موانع است.

تو بر روی مسیرهای انتزاعی می‌رانی که کمی با واقعیت تعلق دارند. هدف سادگی به خود دارد—به خط پایان برسی، رقبایت را سبقت بده، پاداش‌ها را جمع کن. بازی برایت آسان نیست، با پیچ‌هایی که اغلب در سرعت بالا غیر‌ممکن به نظر می‌رسند، بنابراین باید مثل یک دیوانه رانندگی کنی. محیط کاملاً arcade است، بدون هیچ تلاشی برای شبیه‌سازی. بیشتر مثل Outrun برای مبتدیانی است که هنوز برای یک مسابقه واقعی آماده نیستند.

کنترل‌ها سادگی به خود دارند—چپ، راست، شتاب، ترمز. خودرو روی صفحه هنگام ترمز عاقلانه رفتار می‌کند، اما موانع گاه طور خاصی قرار گرفته‌اند تا تو را بین ایمنی و سریع‌ترین مسیر یکی انتخاب کنی. گرافیک‌ها با نقشه‌های مسیر کنستراکتیویستی و خودروهای چندضلعی آن‌قدر خوب تاب می‌خورند—این نیروی شکل‌های ساده است. موسیقی و جلوه‌های صوتی آن‌چه MegaRace را واقعاً جادویی می‌سازند، نه از طریق پیچیدگی، بلکه از طریق منحصرفردی صوت و فضای آن.

برای زمان‌های خود، یک جایگزین جالب برای بازی‌های مسابقات پیچیده‌تر بود. امروزه آن را به عنوان تنفس‌گیری از شبیه‌سازی‌های مدرن بازی می‌کنی. این درباره بیرون کشیدن هر اونس فیزیک نیست، بلکه تفریح شهودی است که در ذهن تو به عنوان احساس، نه مجموعه‌ای از قوانین، باقی می‌ماند.

اگر می‌خواهی ببینی که بازی‌های رایانه‌ای وقتی ترسی نداشتند خودشان باشند، آن را در مرورگر امتحان کن. این یک شبیه‌سازی نیست—این یک رویای آینده است که در فیلم‌های علمی‌تخیلی دهه پنجاه دیده می‌شود، و حالا آن‌ها آن را در DOS برنامه‌نویسی کرده‌اند.