Ishar 2 - Messengers of Doom

یک تاریک‌چال برای چهار شخصیت و یک بازیکن — وقتی به این فکر می‌کنم، Ishar 2 در دهه نود یک ترفند هوشمندانه انجام داد: راه‌حلی بهتر از اینکه دوستت را تماشا کنی که یک RPG تک‌نفره بازی می‌کند. تاریکی متمرکز بازی گروهی که در بازی اول کار می‌کرد، در اینجا ارتقایی معقول پیدا کرد: نقشه بیشتر، دشمن بیشتر، و مهم‌تر از همه، دلایل بیشتری برای اینکه مرتب به آن غارها بازگردی.

یک بازی تاریک‌چال رایانه‌ای با چهار قهرمان که در شروع انتخاب می‌کنی و سپس از طریق زیرزمین می‌برداری. هر شخصیت تجربه، تجهیزات و افسون‌گری خاص خود را دارد. هدف ساده است: عمیق‌تر فرو رفتن، سکه و آثار باستانی جمع‌آوری، دشمنان را متفرق کردن و با رؤسای حیطه برخورد کردن. چیزی انقلابی نیست، اما فرمول کار می‌کند. نمایش خالص فانتزی است — خار، مار، اسکلت، اشیای جادویی — بدون تلاش چندانی برای روایت. سیستم مبارزه نوبتی به شما زمان می‌داد تا به خوبی فکر کنید، نه یک اقدام پرشتاب.

کنترل‌ها ابتدایی بودند، مثل همه چیز در DOS. یک منو روی صفحه، انتخاب‌های خود را کلیک کن، در شبکه حرکت کن. گرافیک از دید بالا — دشمنان مثل پیکسل‌های رنگی به نظر می‌رسیدند، گاهی به سختی قابل شناخت. صداها بلند و تکراری بودند، به خصوص وقتی دشمن افسون می‌کرد و کل صفحه روشن می‌شد. بعد از مدتی آزاردهنده می‌شود، انگار مستقیم درون مغزت تبلیغ می‌کنند. سلاح و جادو متفاوت هستند — شمشیر آسیب کمتری وارد می‌کند، افسون‌ها فراوان هستند، اما انرژی جادویی در جنگ تخلیه می‌شود. سخت است که بگویی کدام قوی‌تر بود؛ به سطح شما بستگی داشت.

Ishar 2 محتوای بیشتری نسبت به بازی اول آورد و کمی خوش‌تر به نظر رسید، حتی اگر هنوز یک میانجی بصری بود. وفادار ماندن به مفهوم اصلی — یک RPG حزبی بدون درام نمایشی — هم نقطه قوت و هم ضعف آن بود. بازی کردن از طریق آن آرام‌بخش بود، نه هیجان‌انگیز. آنچه امروزه باقی می‌ماند، نوستالژی برای دهه نود است، زمانی که بازی‌هایی از این قبیل به روشی متفاوت از امروز طراحی شده بودند.

این روزها بیشتر برای خاطرات راه‌اندازی می‌کنم و احساس می‌کنم که تاریک‌چال‌ها بدون اینترنت و بدون گرافیکی در سطح Baldur's Gate چگونه بود. بسیاری از طرفداران فانتزی سبک‌کهن امروزی به Dark Souls یا سری افسانه‌ای Might and Magic رفته‌اند، اما برای آنانی که DOS را می‌یادند و منتظر شنبه بعدی بودند تا جعبه‌ای را از مغازه به خانه بیاورند — Ishar 2 همچنان به عنوان نمونه‌ای محکم از این‌که چقدر کم برای سرگرمی تمام روز لازم بود، باقی می‌ماند.