Earthworm Jim

یک کرم با تفنگ به جای دستها — این است Earthworm Jim، و وقتی برای اولین بار دسته‌بندی را می‌گیری، احساس می‌کنی که چیزی زنده و تپش‌دار را برداشته‌ای. Sega Mega Drive یکی از وحشی‌ترین platformerهای عصر خود را در سال ۱۹۹۴ دریافت کرد، که توسط Doug Tennapel ساخته شد. این بازی هیچ قصدی برای عادی بودن ندارد، و دقیقاً همین دلیل است که دوباره و دوباره به آن برخواهی گشت.

شما از چهار سطح عبور می‌کنید — هر کدام یک طعم متفاوت از جنون دارد. تو یک کرم در یک لباس موشکی هستی، می‌پری و تف را به عنوان پرتابه‌های به آتش می‌کشی. انتظار منطق را کنار بگذار. سطح‌ها از خودروهایی از طریق محیط‌های رباتیک تا کاملاً بی‌معنایی متغیر هستند — و هر کدام کاملاً متفاوت به نظر می‌رسد. پایان هر سطح یک نبرد باس سورئالیستی با یک دشمن عجیب و غریب می‌آورد. بازی می‌داند در مورد چه چیزی است: آشفتگی یک انتخاب طراحی است، نه یک اشکال.

کنترل‌ها تند هستند، اما گاهی اوقات آن پاهای کرم دقیقاً از قول خود تابع نیستند — این کرم خود به خود می‌پرد و تو سعی می‌کنی آن را هدایت کنی. این تا حدی ناراحت‌کننده است، خصوصاً وقتی که به یک چاهک می‌افتی که به وضوح نمی‌دیدیش. شلیک به‌خوبی کار می‌کند، اما واقعاً فقط تف شلیک می‌کنی، که خنده‌دار به نظر می‌رسد و بدون ذره‌ای از خودآگاهی بازی می‌شود. گرافیک‌ها؟ سورئالیستی، رنگین، پر از جزئیات پس‌زمینه‌ای که اصلاً اهمیتی ندارند اما جهان را زیبا می‌سازند.

Earthworm Jim دوزی از جنون را به platformerهای دهه نود آورد که تعداد کمی از بازی‌ها داشتند. همان تیمی که پشت سریال انیمیشنی هم‌نام است، بنابراین تو در میان دید یک نویسنده قرار داری، نه مجموعه‌ای صرف آرکید. بازی به‌خوبی تاب‌آورده است — روی نمایشگرهای مدرن تیز به نظر می‌رسد و هنوز با سرعتی تند بازی می‌شود. فقط آن لحظات دقت پرش گاهی اوقات لطمه می‌زنند.

امروز بازی کن اگر چیزی غیرمتعارف را دوست داری، اگر کمی اختلال کنترل نمی‌تواند ترساند، و اگر می‌خواهی یاد بگیری که دهه نود چگونه بدون عذر غریب بودن مجاز بود.