Arcade Rally

چهل و سه کیلوبایت. درست خوندی — کل بازی در فضایی جای می‌گیره که امروز یک تصویر متوسط را هم نمی‌تونه ذخیره کنه. Arcade Rally سال ۲۰۰۱ وقتی آمد که دنیای بازی از دوران طلایی DOS فاصله گرفته بود؛ شرکت‌های بزرگ روی سی‌دی می‌خندیدند و این یک برنامه‌نویس تک‌تاز بود که می‌گفت: نه، من می‌تونم یک بازی اتومبیل‌رانی درست کنم بدون اینکه از یک فلاپی دیسک‌ فضا بخوام.

ماهیت بازی ساده‌ست: نقطه‌نظر از بالا، خودروی کوچک روی مسیرهایی حلقوی یا دنج‌دنج، هیچ داستان و هیچ بحث. تنها کاری که باید کنی رانندگی کردن و سریع‌تر از سایر ماشین‌های کامپیوتری به خط پایان رسیدن است. زمان و مسافت، بس. هیچ تجویز شده نیست، هیچ ترفند نیست — فقط حرکت و چپ و راست چرخاندن.

در بازی‌کردن، مسئله اول این است که همه چیز بسیار سبک و شل احساس می‌شود. ماشین تقریباً هیچ وزن ندارد؛ دور می‌خورد تا جایی که انتظار داری و سپس یک‌باره از جاده می‌رود. مسیرها تنگ هستند، دشمنان دیوانه‌ای هستند و هیچ احساسی از رقابت واقعی نیست — بیشتر شبیه ایستادن در صف است و امیدوار بودن اینکه فردی جلوت نرود. صدا؟ بیپ‌های الکترونیکی ضعیفی که بدتر از سکوت است. بیپ‌های ضعیفی که تنها توجه را از بازی منحرف می‌کنند، نه جذب می‌کنند.

اما اینجا چیزی است که می‌توانی بپذیری: Arcade Rally یک اثر تاریخی است. سال ۲۰۰۱ وقتی صحنه DOS تقریباً مرده بود، این بازی یک فریاد آخری بود — نه به خاطر اینکه فوق‌العاده بود، بلکه به خاطر اینکه کسی سعی کرد. این بازی را می‌توانی نشانه‌ای از نوستالژی و سر‌د بری در نظر بگیری، نه سرگرم‌کننده.

امروز؟ اگر می‌خواهی بازی‌های DOS را امتحان کنی یا ببینی چگونه برنامه‌نویسی از جنس کاغذ و گل‌لوی‌ها می‌تواند کار کند، Arcade Rally یک نقطه شروع است. اما نه برای سرگرمی. برای فضول‌گری.