The Multi-Dimensional Thief

Walong mahabang minuto akong nakatitig sa title screen, naghihintay na may mangyari. Saka ko napagtanto na matagal na pala itong nagsimula — walang fanfare at walang awa. Ang The Multi-Dimensional Thief ay isa sa mga larong ayaw pag-usapan ng sinuman, at ngayon ay alam ko na kung bakit.

Isa itong logic puzzle na laro kung saan gumagalaw ka sa isang grid at kailangan mong kunin ang lahat ng bagay nang hindi bumabangga sa mga balakid o kaaway. Simpleng ideya, karaniwang pagkakagawa para sa taong 1991. Ilalagay ka ng laro sa panimulang parisukat, ikakalat ang mga bagay na dapat kunin sa paligid mo, at saka maghihintay kung makokolekta mo ang lahat nang hindi namamatay. Tumataas ang hirap ng mga level — kahit man lang sa teorya.

Galing ang kontrol sa panahong naghihintay pa ang mga tao na mag-isip sandali ang kompyuter. Mabagal, putol-putol, at walang kagandahan ang paggalaw sa bawat parisukat. Kapag may nangyari, nangyayari ito nang walang babala. Kulang ang detalye sa lahat ng dako — ang musika ay elektronikong pagtunog, ang grapika ay mukhang nagkalat na mosaic, at ang mga diyalogo? Wala. Mabilis na nagiging rutinang walang ideya ang paglalaro — pupunta ka sa kaliwa, tatalon pababa, kukunin ang bagay, kung tama ang napili mong daan.

May sandali rin ang mga larong ito. Mura ang mga ito, mabibili sa mga diskette sa palengke sa halagang barya, at kapag kinulang ka sa libangan noong dekada nobenta, kinukuha mo kahit ito. Hindi ito naging hit, ngunit nakakuha ito ng espasyo sa diskette. Ngayon ay mas malinaw na — walang karakter ang laro, walang punto, at walang dahilan para laruin mo ito nang lampas sa limang minuto.

Kung interesado kang makita kung ano ang itsura ng libangan sa kompyuter na antas ng “mag-imbento na lang ng kung ano tuwing Biyernes ng gabi”, narito ang patunay. Kung hindi, walang saysay na subukan ito, kahit sa emulator.