Dalawang paksyon, walang bayad na subscription, at mga character model na parang may pumiga sa isang G.I. Joe figure hanggang dumoble ang laki ng ulo nito. Ganoon ang Battlefield Heroes noong 2009 — ang pagtatangka ng EA na habulin ang alon ng free-to-play bago pa lubos na naunawaan ng industriya kung ano nga ba talaga ang free-to-play.

Simple lang ang setup. Nationals laban sa Royals, isang cartoonish na bersyon ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig kung saan walang dapat makonsensya. Third-person shooter, class-based na mga koponan, at capture-and-hold na mga mapa na hinango mismo sa DNA ng Battlefield. Ang tono ay nasa pagitan ng animated na palabas tuwing Sabado ng umaga at isang propaganda poster na iginuhit ng isang taong nakatatawa ang buong usapin ng digmaan. Walang kampanya, walang kuwentong dapat banggitin — multiplayer lamang, buong araw, araw-araw.
Tatlong klase ang sumasaklaw sa mga pangunahing bagay: isang sundalong bumabaril, isang komandong tahimik na bumabaril, at isang gunner na sumisipsip ng bala habang malakas na bumabaril. Ang pagbaril mismo ay maluwag sa paraang bahagyang sinadya at bahagyang gayon lamang talaga ang laro sa mga larong malapit-sa-browser noong panahong iyon. May cooldown ang mga abilidad, dahan-dahang tumutulo ang karanasan pagkatapos ng mga laban, at unti-unting lumalakas ang iyong karakter. Sapat itong umubra para manatili ka sa isa pang ronda. Dumating ang problema nang matuklasan ng EA na ang "free-to-play" ay maaaring mangahulugang "libre hanggang gusto mong seryosong makipagkumpitensya," at nagsimulang tumagos ang mga cosmetic item sa aktuwal na stats. Ang partikular na desisyong pang-disenyo na iyon ay tumanda nang eksaktong tulad ng inaasahan mo.

Ang tunay na naitama ng Battlefield Heroes ay ang atmospera. May personalidad ang mga mapa. Ang mga sound effect ay malakas at bahagyang katawa-tawa. Ang pagtakbo-takbo suot ang sobrang laking helmet habang tumutugtog ang halos-ragtime na soundtrack sa likuran ay may tiyak na alindog na hindi man lang sinusubukan ng karamihan sa mga shooter noon. Hindi nito sinusubukang maging Call of Duty. Sa loob ng ilang panahon, nakakapreskong pakiramdam ang pagpipigil na iyon. Isinara ng EA ang mga server noong 2015, at sa totoo lang, ang paggapang ng pay-to-win sa loob ng anim na taong iyon ang malamang nagpadali sa paalam kaysa dapat.

Ngayon, umiiral ang Battlefield Heroes sa mga muling-binuhay na pribadong server na pinapanatili ng mga taong mas magiliw itong naaalala kaysa nararapat sa mga huling buwan nito. Kung may makita kang tumatakbo, sulit ang isang oras para sa pagiging bago nito — mas matibay pa rin ang biswal na istilo nito kaysa sa karamihan ng kapanahon nito, at may tunay na kasiyahan sa isang WWII shooter na hindi sineseryoso ang sarili kahit isang segundo. Huwag ka lang umasa ng balanse. Matagal nang tumigil sa pag-aalala roon ang orihinal na mga developer bago pa namatay ang mga ilaw.