Zombie Nation یکی از آن بازی‌های NES است که در ذهنت می‌ماند، نه به خاطر اینکه خوب است، بلکه به خاطر اینکه آنقدر عجیب است که نمی‌توانی آن را نادیده بگیری. یک سر منفجر شده در آسمان که لیزر شلیک می‌کند — هیچ بازی نمی‌تواند این را توجیه کند.

این یک بازی shooter از دید جانبی از سال 1990 است که در آن نقش Terrorhead را بازی می‌کنی، یک جمجمه غول‌پیکر که بر فراز آمریکا پرواز می‌کند و یک تهاجم زامبی را نابود می‌کند. بله، دقیقاً همان‌قدر عجیب است که به نظر می‌رسد. هدف ساده است: به جلو حرکت کن، دکمه را فشار بده، و هر چیزی را که حرکت می‌کند شلیک کن. Power-up‌ها مدام ریزش می‌کنند و سلاح‌ات را تغییر می‌دهند — از شلیک معمولی تا تفنگ‌های ماشینی تا جلوه‌هایی که هرج و مرج را بیشتر می‌کنند.

گیم‌پلی معمولی برای عصر خود است: فقط کنترل حرکت و شلیک داری، شخصیت خود به خود به جلو پرواز می‌کند. عمق زیادی وجود ندارد. بازی بی‌رحمانه تو را با دشمنانی سیل می‌کند که انگار بدون نگاه کردن به منطق کشیده شده‌اند. سختی به شکل ابتدایی افزایش می‌یابد — هرچه جلوتر می‌روی، چیزهای بیشتری از صفحه عبور می‌کنند و تقریباً خود بازی را بازی می‌کند. طراحی سطح‌ها ساده است، تقریباً خالی‌الوصف، اگر نه برای آن جهت‌نمایی عجیب و غریب که همه چیز را نجات می‌دهد.

Zombie Nation امروزه بیشتر به عنوان یک حالا و سرگرم‌کننده جالب است تا یک بازی که برای سرگرمی به آن بازمی‌گردی. اما دقیقاً این همان جایی است که افسون آن نهفته است. دهه نود بسیاری از عنوان‌های عجیب و غریب Nintendo را به ارمغان آورد، اما این یکی جایزه را برای غریب‌ترین‌ها می‌برد. گرافیک‌ها، صدا، حتی مفهوم — همه چیز بوی عصری می‌دهد که بازی‌ها می‌توانستند بدون عذر‌خواهی دیوانه باشند.

این روزها بیشتر از کنجکاوی تا لذت بازی‌ات می‌کنی. یک emulator مرورگر بدون مسئله آن را اجرا می‌کند، بازی کوتاه است — چهار سطح می‌تواند در یک شب بیتاب شود. اگر علاقه‌مند به این هستی که چه چیزی می‌تواند در هشت بیت جای گیرد صرف‌نظر از معقولیت، این یک نمونه خوب است. اما اگر می‌خواهی یک action کیفی، به جای آن برای Contra یا Gradius برو.