Warlords

Strategic Studies Group (SSG) با انتشار Warlords کاملاً شایستهٔ نام خود شد. این بازی را می‌توان پدربزرگ استراتژی‌های نوبتی نامید. ماجرا در سرزمین فانتزی کلاسیک Illuria می‌گذرد، جایی که هشت جناح برای تسلط بر مناطق می‌جنگند. هدف ساده است: همهٔ حریفان را شکست دهید تا یگانه فرمانروای سرزمین شوید. نژادهای گوناگونی حضور دارند: انسان‌ها، الف‌ها، دورف‌ها، ارک‌ها و دیگران، همگی از عناصر معمول فانتزی کلاسیک. برخی عناصر حتی یادآور سرزمین میانه هستند و برنامه‌نویسان احتمالاً یکی‌دو ایده از آنجا وام گرفته‌اند. Warlords را می‌توان با حداکثر هشت بازیکن انسانی یا کامپیوتری و با چهار سطح دشواری بازی کرد.

در ابتدای بازی یک شهر را کنترل می‌کنید که می‌توانید در آن سرباز بسازید و مأموریتتان تسخیر قلمروهای بعدی است. در حالی که بیشتر شهرها فقط می‌توانند واحدهای استاندارد مثل پیاده‌نظام سبک و سنگین تولید کنند، برخی مکان‌ها سربازان بهتری هم به خدمت می‌گیرند که بسیار باارزش‌اند. این نیروهای فانتزی معمولاً قوی‌تر و سریع‌تر از نیروهای عادی‌اند یا توانایی‌های ویژه دارند. با این حال، مهم‌ترین واحدهای بازی قهرمانان هستند. این‌ها را نمی‌توان تولید کرد، بلکه هرازگاهی در یکی از شهرهایتان ظاهر می‌شوند. این نیروهای ویژه می‌توانند ویرانه‌ها و معابدی را که در سراسر نقشه پراکنده‌اند بکاوند. در صورت پیروزی، ممکن است قدرت به دست آورند یا آرتیفکت‌هایی پیدا کنند. به‌عنوان پاداش، گاهی حتی نیروهای اسطوره‌ای مثل اژدهایان قدرتمند نصیبتان می‌شود که می‌توانند پرواز کنند و واحدهای دیگر را با خود ببرند. قهرمانان برای موفقیت شما حیاتی‌اند، به‌ویژه در مراحل پایانی بازی وقتی چند آرتیفکت جمع کرده‌اند، پس همیشه باید مراقبشان بود.

مدل نبرد نسبتاً ساده است: هر واحد مقدار قدرت مشخصی دارد که به پرتاب تاس اضافه می‌شود. در درگیری‌ها، ضعیف‌ترین واحد همیشه اول حمله می‌کند؛ قهرمانان آخر می‌روند. چند عامل بر نتیجهٔ نبرد اثر می‌گذارد، مثل مزیت سرزمینی، اصلاحیهٔ قهرمان، و آرتیفکت‌ها یا توانایی‌های ویژه. وقتی شهری مورد حمله قرار می‌گیرد، مدافع بر اساس استحکامات دیوارهای شهر پاداش دفاعی دریافت می‌کند. با این حال به نظر می‌رسد عامل تصادف بزرگی در کار است، چون گاهی حتی پیاده‌نظام سبک می‌تواند حریفی بسیار قوی‌تر را در موضع مستحکم شکست دهد.

گسترش مرزها در چند نوبت اول نسبتاً آسان است، چون شهرهای بی‌طرفِ کم‌دفاع فراوان‌اند، اما تسخیر سرزمین‌های بعدی با پیشرفت بازی دشوارتر و دشوارتر می‌شود. جناح‌های کامپیوتری به‌راحتی بلدند از شهرهای اصلی‌شان دفاع کنند. متأسفانه همین موضوع به نقطه‌ضعف بازی هم اشاره دارد: هوش مصنوعی در کل چندان باهوش نیست. ترکیب این هوش مصنوعی ضعیف با این واقعیت که بازی فقط یک نقشه دارد، مشکلی می‌آفریند: حتی در سطوح دشواری بالاتر، جناح‌های کامپیوتری همیشه مسیرها و استراتژی‌های یکسانی را دنبال می‌کنند و پس از چند دست بسیار قابل‌پیش‌بینی می‌شوند. با این حال احتمالاً چند ساعتی طول می‌کشد تا به این نقطه برسید.

بازی تماماً با ماوس (یا اگر ترجیح می‌دهید صفحه‌کلید) کنترل می‌شود و کنترل‌ها به‌راحتی قابل درک‌اند. می‌توانید واحدها را گروه کنید و با دابل‌کلیک روی مقصد جابه‌جایشان کنید. به واحدها می‌توان دستورهایی مثل بهسازی استحکامات شهر داد. این گزینه‌ها از طریق منویی که در جلوی صفحه ظاهر می‌شود در دسترس‌اند. چند قابلیت بسیار کاربردی هم هست که زندگی را آسان‌تر می‌کند: می‌توانید تولید یک شهر را به شهری دیگر منتقل کنید، که وقت زیادی صرفه‌جویی می‌کند، چون می‌توانید نیروهای تازه‌نفس را بدون جابه‌جایی دستی روی نقشه به مرز برسانید. علاوه بر این، می‌توان به واحدها وضعیت دفاعی داد، یعنی این واحدها تا زمانی که دستی دوباره فعالشان کنید نادیده گرفته می‌شوند.

از جنبهٔ فنی، Warlords حتی برای زمان ساختش ابتدایی است. موسیقی ندارد و فقط چند جلوهٔ صوتی دارد. گرافیک کاربردی است و به سلیقهٔ من می‌توانست پرجزئیات‌تر باشد. با این حال، رزولوشن آن ۴۰۰×۶۴۰ پیکسل است که در سال ۱۹۹۰ بالاتر از حد متوسط بود. بازی در DOSBox و با VDMSound به‌خوبی اجرا می‌شود. در DOSBox مجبور شدم cycles را واقعاً پایین بگذارم تا صدا قطع‌وصل نشود.

به‌عنوان علاقه‌مند مطلق به ژانر استراتژی، به Warlords نمرهٔ ۴ می‌دهم، عمدتاً به دلیل گرافیک و صدای ساده و کمبود نقشه‌های بیشتر. دنبالهٔ بازی این مشکلات را برطرف می‌کند، اما همین قسمت است که یک کلاسیک واقعی به شمار می‌رود!