Super Fighter

زمانی که یک کلون Streets of Rage با نام Super Fighter به دستان بازیکنان رسید، کسی منتظر معجزه نبود. و واقعاً هم همین اتفاق افتاد—یک ضربه‌گیری خوب برای DOS که پانزده دقیقه‌ای تو را سرگرم نگاه می‌دارد، سپس مثل پارچه‌ای فرسوده از تو خسته می‌شود.

Super Fighter یک beat-em-up کلاسیک است. شما نقشی بازی می‌کنید که مردی با تی‌شرت شل است و باید از میان شهری پر از باندهای نقاب‌پوش و موجودات عجیب راه بیافتید. هر سطح از بازی یک محله‌ای متفاوت را به نمایش می‌گذارد، و دشمنان بیشتر از آنچه که معقول است. بازی در سال ۱۹۹۳ در پلتفرم MS-DOS اجرا می‌شد و فنی‌اً، به نظر می‌رسد مثل کپی‌ای از Capcom که روی سخت‌افزار ضعیف‌تری ساخته شده باشد.

مکانیک‌های بازی ساده‌اند: حرکت، ضربه‌زدن، گاه یک اسلحه یا چاقو پیدا کردن. انیمیشن‌های کاراکترها شلخته و بی‌رقت هستند؛ دشمنان معمولاً فقط قدم برمی‌دارند و صبورانه منتظر می‌مانند تا تو انهایت آنها را بکشی. هوش مصنوعی شاید بهتر بود اگر اصلاً وجود داشته باشد. موسیقی پس‌زمینه بی‌رنگ است و به‌علاوه، سطح‌های بعدی تقریباً از سطح اول متفاوت نیستند—فقط بیشتر دشمن، بیشتر خستگی.

آنچه Super Fighter را یادماندنی می‌کند، نه اینکه خوب باشد، بلکه اینکه متوسط است. این نوع بازی‌ای است که وقتی دیگر چیزی برای انجام نداری، آن را روی صفحه کامپیوتر خود پیدا می‌کنی و مثل یک برنامه‌ی تلویزیونی مملو با تبلیغات، کمی وقتت را تلف می‌کند. در دهه‌ی نود، رقابت beat-em-up‌ها بسیار سخت بود—Final Fight و Double Dragon از سال‌های قبل بسیار بهتر بودند. Super Fighter هیچ کار نوآورانه‌ای انجام نمی‌داد.

امروزه، این بازی تنها برای کسانی که دوست دارند تاریخ داس‌گیمز را کاوش کنند، و یا آنهایی که می‌خواهند ببینند چگونه یک beat-em-up می‌تواند سوسک‌مانند باشد، جالب است. در مرورگر‌های مدرن و شبیه‌سازهای DOS، بازی تقریباً بهتر به نظر می‌رسد، اما مسئله اساسی باقی می‌ماند: این فقط یک کپی بی‌جاست که منطقه‌ای را اشغال می‌کند و دیگری نیست.