Race Drivin'

من مجازی پشت فرمان یک ماشین مسابقه‌ای فرسوده از دهه نود نشسته‌ام و متوجه می‌شوم که این بازی حتی نمی‌داند شتاب چیست. دستگاه گاز یک انتخاب باینری است — یا ایستاده‌اید یا با تمام سرعت در حال پرواز می‌کنید، و چیز میانی‌ای وجود ندارد. Race Drivin' توسط Accolade یک شبیه‌ساز مسابقاتی است که سعی می‌کند جدی باشد، اما مانند یک خوشخو متفائل با سخت‌افزار بدوی در صندوقش رفتار می‌کند.

شما در مسیرهای مختلف مسابقه می‌دهید — مدارهای شهری، مسیرهای بیابان، جاده‌های کوهستانی — با چشم‌انتظار پیشروی به رویدادهای بعدی. بازی خود را در سه‌بعدی شبه‌واقع ارائه می‌دهد، جایی که ماشین شما بسته به فاصله‌اش از پایین صفحه کوچک و بزرگ می‌شود. فیزیک؟ حداقل و بی‌اهمیت، کنترل‌ها زاویه‌دار هستند و رقبای رایانه‌ای گاهی مانند اشباح از میان اشیاء عبور می‌کنند. اما دقیقاً این جاذبه است — شما یک بازی مسابقاتی از Accolade بازی می‌کنید که مفهوم خوبی دارد، اما محدودیت‌های فنی واضح هستند.

در هر مسابقه با کلاسیک‌ها سر و کار دارید — اجتناب از موانع، ترمز در پیچ‌ها، کنترل لغزش که می‌خواهد شما را به نرده‌ای بفرستد. گرافیک‌ها نان پیکسلی با درمانی برای چشم‌ها هستند، صدای موتور یک زوزه‌ی یکنواخت است. قدرتمندترین سلاح، مکانیک ساده‌ای است که حتی شما را مجبور می‌کند درباره ترمز و خط ایده‌آل فکر کنید، اگرچه بعد از ده دور، همان عنصر منظر را بدون تغییر می‌بینید. بازی شما را به خوشحالی گرافیکی نمی‌دهد، اما تکرار وسواسی و انگیزه برای شکست دادن زمان‌های خود را ارائه می‌دهد.

Race Drivin' یک پیشرو در بخش شبیه‌سازهای آرکیدی روی رایانه شخصی شد و بسیار به این بستگی دارد که چه چیزی از مسابقات بگیرید. در دهه نود، این نوع تجربه برای یک بازیکن خانگی نسبتاً نادر بود، به همین دلیل بازی جایی خاصی در خاطره کسانی دارد که از آن می‌شناسند.

بازی‌کردن با آن امروز به معنی احساس نفس یک عصری است که در آن چندضلع‌ها یک لوکس بودند و سادگی نیروی بود. چیز سنگین‌شکنی نیست، اما برای طرفداری از مسابقات آن زمان یا یک کاوشگر نوستالژی‌کننده کنجکاو، سفر در آن مسیرها هنوز ارزشمند است. بیشتر انتظار Pole Position با گرافیک بهتر را داشته باشید تا یک انقلاب در شبیه‌سازها.