Ferrari Formula One

وقتی کاروان پیکسل های تو به حداکثر سرعت گاز میفشارد و کوه های مجازی را شکافت می دهد، می دانی که یا مهارت داری یا تمام شده است. Ferrari Formula One تو را پشت فرمان با بی رحمی قرار می دهد. دهه نود ایک منطق بی رحمانه ساده برای شبیه سازها داشت: آیا این بازی است یا فیزیک؟ اینجا، دو تا یک جا بودند.

این یک شبیه ساز Formula One از اواخر دهه هشتاد است. تو پشت فرمان یک Ferrari نشسته ای — به طور غیر رسمی، خودرویی قرمز که هم احترام خودرویی و هم استحکام ذهنی را داشت. مسیرها خطوط پیکسل لخت روی پس زمینه سیاه با درخت یا بیلبورد گاهی گاهی هستند. هیچ چیز غیر ضروری نیست. گرافیکس به نظر می رسد توسط کسی کشیده شده که فقط یک رنگ در سایه های متعدد می شناسید. اما جادو در آن است — سادگی تو را مجبور می کند روی آنچه در مسیر اتفاق می افتد تمرکز کنی.

از دید شخص اول بازی می شود. فرمان دادن، پدال ها، جعبه دنده. اگر جوی استیک داری، شانسی داری. اگر نه، صفحه کلید جایگزین پاتتیک است. فیزیک خودرو نه تا حدی واقع گرایانه، نه کاملا خودسر — خودرو به تیزی پاسخ می دهد، تو بیش از حد باور نمی کنی که نگاه داشتن خط خود و اعتماد به حس و شهود در یک زمان چقدر سخت است. هر مسابقه تو را کتک خواهد خورد تا زمانی که احساسی برای توزیع وزن و ترمز بسازی. به همین طریق یک راننده بدون کمک یاد می گیرد.

در دهه نود، اینها زمان های پیشگام بود — طول جلسات واقع گرایانه، گرافیکس متواضعانه، فیزیک روی طناب بین بازی و کتاب هندسه ای. Ferrari Formula One ضربه خوری نبود که روی قفسه های بازی بپرد، اما در میان علاقه مندان بازی های مسابقه ای جایی داشت. ثابت کرد که یک شبیه ساز نیازی به حرف زدن ندارد — فقط بازی کن. این دوره آن را در لحظه درست گرفت — نه خیلی عقب تر از رده های برتر و نه خیلی واضح اجباری. فقط کهن، سازش ناپذیر، و گاهی اوقات کاملا غیرقابل پیش بینی.

الان فقط در DOSBox بازی می شود، اما این محدودیت نیست — این یک ضرورت است. اگر صدای موتور آرام و خرد شدن پیکسل های زیر چرخ های تو را دوست داری، اگر می خواهی احساس کنی مسابقه ای بدون کمک و لایه های گرافیکی توضیحی چگونه بود، اینجا هست. این غذای لذیذ نیست. این کار صادقانه است که ما را به سواری وحشیانه خواهد برد.