Dragon Lord

گاهی ارزش دارد بازی‌ای را امتحان کنید که تقریباً چیزی درباره‌اش نمی‌دانید. Dragon Lord دقیقاً چنین موردی است — چند لینک در آرشیوها، چند اسکرین‌شات، و تمام. حتی مطمئن نیستید واقعاً قرار است چه باشد.

یک RPG فانتزی از اوایل دهه نود است، زمانی که هر ناشری می‌کوشید چیزی شبیه Ultima یا Wizardry بسازد. اساساً همان سناریو را بازی می‌کنید — یک دزد-جادوگری هست که می‌خواهد جهان را فتح کند، شما مقابل او هستید و در راه تیمی از شخصیت‌ها جمع می‌کنید، سیاه‌چال‌ها کشف می‌کنید و دنبال اقلام جادویی می‌گردید. چیز انقلابی نیست، اما در طول سال‌ها مردم بازی‌هایی مثل این را بازی کردند و مشکلی نبود.

اما Dragon Lord دقیقاً حس پروژه‌ای را می‌دهد که تیمی کوچک با بودجه‌ای کوچک‌تر ساخته است. گرافیک ابتدایی است، رنگ‌ها به تُن‌های تیره چسبیده‌اند، انیمیشن شخصیت‌ها حداقلی است. موسیقی هست، اما بیشتر شبیه وزوزی آرام است که انگار برای محافظت از گوش‌هایتان در برابر سکوت گذاشته شده. کنترل‌ها کندند — هم در گشت‌وگذار در جهان و هم در مبارزه. همه‌چیز طوری طراحی شده که کم‌کم فرسوده‌تان کند تا واقعاً بفهمید این Ultima نیست. بدتر از همه، بازی نمی‌گوید چه کنید. دفتر مأموریت نیست، یک NPC یک جمله می‌گوید و تمام. یا آن را به خاطر می‌سپارید، یا یک دفترچه کاغذی نو می‌خرید.

در بستر سال 1990 دست‌کم معنا داشت — جا برای آزمایش بود، لازم نبود همه‌چیز در قالب بلاکباستر خم شود. Dragon Lord مثل بازی‌ای رفتار می‌کرد که کسی بدون جاه‌طلبی زیاد سرهم کرده است. از دید امروز بیشتر به‌عنوان یک مصنوع جالب است تا سرگرمی. راه رفتن همیشه طول می‌کشد، مبارزه خسته‌کننده است و پیشرفت با سرعت حلزونی روی دیوار قلعه جریان دارد.

اگر کنجکاوید RPGها برای آدم‌های بی‌پول چه شکلی بودند، یا بازی‌هایی را دوست دارید که همه‌چیز در آن‌ها توضیح داده و موشکافی نمی‌شود، می‌توانید آن را در DOSBox بازی کنید. در غیر این صورت فقط به‌عنوان یک کنجکاوی تاریخی ارزش تجربه دارد — یادداشتی در دفتر خاطرات بازی‌های PC شما که بله، کسی واقعاً این را تا آخر رفته است.