Black Box DOS EN

نه داستانی، نه موسیقی‌ای، نه انیمیشنی. فقط یک شبکه، چند اتم پنهان، و این دریافت تدریجی که اصلاً نمی‌دانید دارید چه کار می‌کنید. Black Box از آن بازی‌هایی است که حدود سی ثانیه احساس نابغه‌بودن به شما می‌دهد و بعد کاملاً سرِ جایتان می‌نشاند.

این بازی برگردانی مستقیم از بازی رومیزی انتزاعی هم‌نامِ سال ۱۹۷۸ است که در سال ۱۹۸۲ به MS-DOS رسید. قواعدش آن‌قدر ساده است که روی یک دستمال کاغذی هم جا می‌شود: کامپیوتر چند اتم را جایی درون یک شبکه‌ی ۸×۸ پنهان می‌کند. شما از لبه‌ها پرتو شلیک می‌کنید. هر پرتو یا مستقیم عبور می‌کند، یا منحرف می‌شود، یا از همان راهی که آمده برمی‌گردد — بسته به اینکه اتم‌ها کجا نشسته‌اند. نقاط ورود و خروج را علامت می‌زنید، در ذهنتان مدلی از درون جعبه می‌سازید و در نهایت روی یک حدس قطعی می‌شوید. کل بازی همین است. و به چیز بیشتری هم نیاز ندارد.

هیچ نشانگر چشمک‌زنی برای عجله‌دادن به شما وجود ندارد. با سرعت خودتان کار می‌کنید، که در سال ۱۹۸۲ گفتن این جمله درباره‌ی یک بازی کامپیوتری واقعاً چیز تازه‌ای بود. رابط کاربری تقریباً حداقلی‌ترین چیزی است که نرم‌افزار می‌تواند باشد — یک شبکه‌ی متنی، ورودی با صفحه‌کلید، و اعدادی که نشان می‌دهند پرتوهایتان از کجا وارد و از کجا خارج شده‌اند. هیچ چیز حرکت نمی‌کند. تنها بازخوردی که دستگاه به شما می‌دهد منطقی است، نه بصری. و انتظار دارد که پابه‌پایش پیش بروید. آنچه بازی را جذاب — و گاهی دیوانه‌کننده — می‌کند این است که قواعد انحراف پرتو موقعیت‌هایی می‌سازند که در آن دو یا سه چیدمان کاملاً متفاوت از اتم‌ها مسیرهای پرتوی یکسانی تولید می‌کنند. هیچ‌وقت کاملاً مطمئن نیستید. همیشه در حال یک شرط‌بندی حساب‌شده‌اید، نه یک استنتاج قطعی.

آنچه این بازی در سال ۱۹۸۲ نمایندگی می‌کرد ارزش یادآوری دارد. تا آمدن ۳۸۶ هنوز سال‌ها مانده بود. بیشتر نرم‌افزارها یا می‌خواستند توانایی‌های سخت‌افزار را به رخ بکشند یا چیزی به شما بفروشند. Black Box هیچ‌کدام را نمی‌کرد. یک معمای منطقی ناب بود که در یک جعبه گذاشته شده بود، وفادارانه از مقوا به لامپ اشعه‌ی کاتدی منتقل شده بود و از دستگاه چیزی بیش از نیازش نمی‌خواست. برای نوع خاصی از بازیکن — همان‌هایی که بعدها شب‌هایشان را با Minesweeper یا Picross می‌گذراندند — دقیقاً بازیِ درست در لحظه‌ی درست بود. و دقیقاً همان‌طور پیر شده که شطرنج پیر شده است. یعنی: ظاهر بصری‌اش اهمیتی ندارد.

امروز در چند ثانیه در مرورگر اجرا می‌شود، و راستش این دقیقاً قالب مناسب آن است. ده دقیقه بین دو جلسه. یک استراحت ناهار با ذهنی آرام. این بازی یک نشست طولانی نمی‌خواهد، توجه می‌خواهد — و فقط تا وقتی که مشغول بازی هستید. اگر معماهای منطقی با گزندگیِ استنتاجی واقعی را دوست دارید و نیازی ندارید بازی دستتان را بگیرد یا هر سی ثانیه یک‌بار تحسینتان کند، Black Box با شما خوب تا خواهد کرد. اما اگر به آموزش مرحله‌به‌مرحله، نوار پیشرفت یا موسیقی متن نیاز دارید، نه.