Battleship

یک کشتی جنگی زمانی غرق می‌شود که موقعیت آن را در شبکه حدس بزنی. بیش از این نیست، کمتر از این نیست. Battleship از سال ۱۹۹۸ یک تطبیق دیجیتالی ساده از بازی رومیزی است که شاید با دوستی روی کاغذ بازی کرده‌ای — یک بازیکن مختصات را می‌خوانند، دیگری گزارش می‌دهد که اصابت یا خطا است. در اینجا شما بر روی شبکه کلاسیک هشت در هشت بر ضد کامپیوتر بازی می‌کنید.

در ابتدا، کشتی‌های خود را قرار می‌دهی — واحدهای مختلف اندازه‌ای که از یک تا پنج مربع را اشغال می‌کنند. کامپیوتر هم همین کار را انجام می‌دهد. سپس به نوبت شلیک می‌کنید. تو یک مربع را کلیک می‌کنی، برنامه به تو می‌گوید اصابت یا خطا، تو آن را یادداشت می‌کنی و سعی می‌کنی منطقی‌تر بفهمی که بقیه کشتی غرق‌شده کجا امتداد دارد. هنگام اصابت، دور آن شلیک می‌کنی تا تمام مربع‌های آن واحد را پیدا کنی. کامپیوتر هم برای تو همین کار را انجام می‌دهد — وقتی به تو اصابت کند، شلیک را ادامه می‌دهد. بازی از قانون کلاسیک پیروی می‌کند: کشتی‌ها نمی‌توانند یکدیگر را لمس کنند، حتی در گوشه‌ها.

گرافیک‌ها ابتدایی هستند. دو شبکه کنار هم، تو و کامپیوتر، مربع‌های تک‌رنگ و اعداد مختصات. رنگ‌هایی گویی کسی انتخاب کرده که نتوانسته رسم کند. صدا؟ نپرس. بازی کاملاً منطقی و کند است — این درباره عمل نیست، بلکه درباره صبر و استدلال است. کامپیوتر فوق‌العاده باهوش نیست، اما برای یک آماتور کافی است. بیشتر درباره یادآوری اینکه قبلاً کجا شلیک کرده‌ای است، تا خود را در شبکه گمراه نکنی و داده‌های خود را از دست ندهی.

Battleship در اواسط دهه ۹۰ یعنی «بیایید یک بازی رومیزی بدون کاغذ بازی کنیم.» راه‌حل باهوش. امروز؟ این سؤال است — چرا این را روی کامپیوتر انجام دهی به جای آنلاین با دوستی یا روی کاغذ اگر می‌خواهی بازی واقعی را. نسخه دیجیتالی چیزی برای بهبود نداشت — بازی رومیزی قبلاً برای هدفش ایده‌آل است. حریف کامپیوتری متوسط است، بنابراین اشتیاق بعد از چند دور محو می‌شود.

این بازی جایی دارد: آموزش تفکر منطقی، فعالیت خسته‌کننده‌ای در کار، نوستالژی برای زمانی که کامپیوتر هنوز چیز خاصی بود. اگر از بازی‌های پر‌حرکت‌تر خسته شده‌ای و معماهای منطقی خالص بدون پرداز گرافیکی را دوست داری، جلو بروت و آن را در مرورگرت بازی کن. شاید تعجب بخورد چقدر مسحور‌کننده است — و چقدر سریع کسل‌کننده می‌شود.