Autoduel

1988، Origin Systems، و روی دیسکت چیزی که امروزه به‌عنوان «ترکیب مجنون‌کننده» برچسب می‌خورد. وقتی Autoduel را روشن کردم، احساس کردم توضیح جعبه را اشتباه درآورده‌اند — بازی نقش‌آفرینی یا مسابقه؟ جواب این بود: هر دو، و بیشتر.

بازی بر اساس Car Wars است، بازی رومیزی Steve Jackson که در دهه‌ی هشتاد جامعه‌ای محکم برای خودروهای مسلح و مبارزات در میدان ساخت. Origin یک انطباق رایانه‌ای در آمریکای پس‌از آخرالزمان درست کرد، جایی که جاده‌ها متعلق به باندهای مسلح هستند و افراد معمولی پیاده راه می‌روند — اگر اصلاً راه بروند. شما نقش راننده‌ای را بازی می‌کنید که می‌خواهد برای بقا کافی درآمد کسب کند و ترجیحاً نام خود را در این میان شهرت دهد.

در ابتدا، امتیازات را بین سه مهارت توزیع می‌کنید: رانندگی، تیراندازی، و مکانیک. انتخاب شما تعیین می‌کند چقدر آسان‌تر می‌توانید با دوئل‌های میدان کنار بیایید، چقدر ارزان‌تر می‌توانید آسیب را تعمیر کنید، و چقدر دقیق‌تر می‌توانید یک موشک‌انداز بر روی سقف پیک‌آپ خود نصب کنید. رانندگی و تیراندازی‌های واقعی در نمای بالا‌رونی، پرجنب‌وجوش، با فیزیک برخورد قوی اتفاق می‌افتد. در ضمن، شما در نقشه سفر می‌کنید، مأموریت‌های تحویل می‌پذیرید، سلاح و خودرو می‌خرید، و به‌تدریج شهرت خود را می‌سازید. حلقه بازی‌گری در 1988 معمولی نبود — برعکس، این ترکیب مدیریت شخصیت و عمل مستقیم نادر بود.

آنچه خوب پیری نکرده: فضا. جهان Autoduel منسجم است، کم‌متن اما سرشار از حال‌وهوا. هر سفر از گاراژ خطر واقعی دارد. آنچه کمتر خوب پیری کرده: کنترل‌های مبارزه نیاز به زمان و صبر برای ناامیدی دارند، و رابط‌کاربری بی‌تردید از عصری است که «شهودی» هنوز اجباری نبوده در توضیحات بازی. بازی چیزی توضیح نمی‌دهد — کتابچه راهنما بخشی از تجربه بود. بدون آن، بیشتر از دوست داشتنی‌تر سردرگم می‌شوید.

Autoduel با بازیکنانی که عاشق بازی‌های با شخصیت هستند و اشکالی ندارند که ابتدا از لایه‌ای طراحی باستانی عبور کنند، به درستی فرود می‌آید. این قطعه‌ای از تاریخ بازی است که نشان می‌دهد Origin چگونه درباره‌ی خم‌کردن ژانر فکر می‌کرد پیش از اینکه این روند مد شود. بازی کردن آن در مرورگر شما پنج دقیقه برای تنظیم طول می‌کشد و شما را به زمانی می‌برد که یک بازی نقش‌آفرینی نمی‌بایست چهل ساعت صحنه‌های سینمایی داشته باشد.