Angband

یک دانجن‌کراولر که هفته‌ها از زندگی‌تان را می‌گیرد و خوابتان را می‌دزدد. Angband شبیه یک روگ‌لایک ساده‌ی ASCII به نظر می‌رسد، اما زیر آن پوسته‌ی متنی، جهان فانتزی پیچیده‌ای نهفته است که در دهه‌ی نود می‌شد روی PC بازی‌اش کرد یا از دوستی روی فلاپی کپی‌اش کرد.

پایین می‌روید. همیشه پایین. نام همه‌چیز را می‌گوید — Angband زندان یک شیطان است، و شخصیت شما از چپ به راست و از بالا به پایین در سیاهچال‌هایش حرکت می‌کند، اتاق‌ها را برانداز می‌کند و فضا را با هیولاها تقسیم می‌کند، همه به شکل ASCII. آنچه می‌یابید می‌پوشید، معجون می‌نوشید، امتیازها را در ویژگی‌ها می‌ریزید — و نمی‌توانید اشتباه کنید. یک حرکت احمقانه در برابر هیولایی قوی‌تر و شخصیتتان خونریزی می‌کند و می‌میرد. مرگ دائمی است.

مکانیک ظاهراً ساده اما به‌طرز تسخیرکننده‌ای عمیق است. حرکت می‌کنید، حمله می‌کنید، با انبوهی اقلام و طلسم‌های جادویی ور می‌روید. ویژگی‌های ویژه‌ی تجهیزات، کلاس‌ها، نژادها — همه روی هم انباشته می‌شود. این درباره‌ی رفلکس نیست بلکه درباره‌ی تصمیم زیر فشار، برنامه‌ریزی حرکت‌ها و دانستن این است که شخصیتتان چقدر ضربه تحمل می‌کند. گرافیک صفر است، صدا در حد حداقل، اما دقیقاً به همین دلیل مغزتان لحظه‌های واقعاً اعصاب‌خردکن را ترسیم می‌کند، وقتی ضعیفید و پیروزی تضمین نیست.

Angband افسانه‌ای شد چون حاضر نشد یک اثر یک‌باره باشد. جامعه‌ای به وجود آورد که بی‌پایان آن را مود و گسترش می‌داد. بازی‌ای بر پایه‌ی دنیای Tolkien است، اما با زندگی خودش. البته در کنار گرافیک سه‌بعدی امروز مومیایی‌شده به نظر می‌رسد، اما مکانیک‌هایش منسوخ نیستند — فقط متفاوتند. اغلب بهتر از بسیاری از دانجن‌کراولرهای مدرن طراحی شده‌اند.

اگر روگ‌لایک‌های نوبتی مغزتان را روشن می‌کنند و به پیکسل‌های رنگارنگ معتاد نیستید، امروز می‌خواهید بازی‌اش کنید. اگر درباره‌ی راه طولانی از Moria اصلی تا تاریکی مستقل امروز کنجکاوید. و مهم‌تر از همه، اگر می‌خواهید هزار بار بمیرید و باز برگردید. نسخه‌های اصلی انگلیسی آنلاین هستند، ترجمه‌های چکی وجود دارد، و خبر عالی اینکه بازی روی شبیه‌سازهای مدرن هم اجرا می‌شود.