Speed Haste

Sa unang segundo pa lang, alam mo na kung saan ka papunta: isang piraso ng kalsada, ang iyong sasakyan sa ibaba ng screen, at ibang mga sasakyan na tumatakbo papunta sa iyo. Bumilis ako, pinilit hanggang 120, at biglaan nang tumama sa akin ang isang Tatra truck. Game over. Speed Haste ay simpleng arcade racing game mula sa mid-90s na hindi nag-aask ng marami — basta huwag bumangga sa ibang sasakyan at panatilihing gumagalaw ang iyong sasakyan kasing layo ng maaari.

Napakasimpleng laro: bumababa ka sa isang kalsadang puno ng ibang mga sasakyan na walang tigil na umuusad. Ang iyong trabaho ay mag-navigate sa pagitan nila, kunin ang mga bonus (kapag lumilitaw sa kalsada), at higit sa lahat, huwag bumangga. Ang screen ay nahahati sa ilang lanes na ginagamit mo gamit ang arrow keys. Walang elaborate, walang special. Walang levels ang laro, walang kuwento, walang tunay na layunin — sinisikap mo lang na manatiling buhay kasing matagal ng maaari.

Ang problema ay ang controls ay tumatugon na may napakahusay na lag. Kapag gusto mong lumipat ng lane, ang iyong sasakyan ay kumikibo kaya kuyad na babangga ka nang direkta bago pa man magawa ang kahit ano. Ang graphics ay walang kompromiso programmer-art — flat-colored lanes, pixelated na maliit na sasakyan na lahat parang magkapareho. Tunog? Mayroon. Ang musika ay umiiyak nang monotonously, crash effects ay kasing hina ng bulong sa isang simbahan. Ganap na hindi nakaakit.

Ang mga tao ay inaalis ang larong ito paminsan-minsan marahil para lang masabi na ito ay umiiral. Puro mechanical drudgery na walang spark, walang ideas. Walang kahit konting retro charm — luma lang. Hindi nito pababayaran kung nagugustuhan mo, gusto lang nito na mag-click ka ng walang pag-iisip at bumangga ng ilang beses.

Kung nais mong paalahanin ang iyong sarili kung paano ang pinakamakulot na yugto ng DOS arcades ay mukhang, mayroon kang iyong mga dahilan. Ang Speed Haste ay papaalahanin ka nito nang walang frills. Hindi ito magiging kasiya-siya, pero authentic — parang naninigarilyo ng murang sigarilyo sa malamig na garage. Ngayon ay may kahulugan lang itong laruin bilang isang paglalakbay sa kasaysayan ng video game, at tanging kapag nais mong kumbensyahin ang iyong sarili mismo kung bakit ang retro classics ay kung ano ang iyong alam nila.