Legacy of the Ancients

واقعاً دوست ندارم بگویم اشتباه است، اما این بازی قطعاً به من نشان داد که بد است. در روزِ بررسیِ سنجیده‌ی Buck Rogers Countdown، متوجه شدم که این نخستین بازی RPG است که به‌جای دنیای فانتزی قرون‌وسطایی، در آینده می‌گذرد. میراث ملت‌های کهن مرا آزار می‌دهد و ذره‌ای اهمیت نمی‌دهم.

این یک بازی RPG سبک است با بازی‌های درون بازی، با مأموریت‌هایی برای تکمیل و خط زمانی خاص. بگذارید بگوییم در قابی گسترده‌تر جای گرفته است.

خود را در موزه‌ی Tarmalon مورد استقبال می‌یابید. متصدی موزه فقط اجازه می‌دهد برخی نمایشگاه‌ها را بررسی کنید و باید تجربه‌ی کافی (و سکه‌ی مناسب) گرد آورید تا بقیه را بررسی کنید.

و کجا در میانه‌ی موزه سکه بیابیم؟

خب، می‌توانید با نمایشگاه‌ها تعامل کنید و این ویژگی‌ای است که بعدها در Waxworks استفاده شد، باید به درون نمایشگاه‌ها بروید و وظیفه‌تان را آنجا کامل حل کنید، پیش از آنکه بتوانید جلوتر بروید.

در دیگر مکان‌ها دیدگاه دیگری می‌گیرید (از حرکت اول‌شخص در تونل، نمای کامل از بالای دهکده یا حومه).

هیچ آیتم مهارتی برای به دست آوردن نیست؛ جایی که باید روی توانایی‌هایتان کار کنید تسلط بر بخش خاصی است. برای مثال اگر می‌خواهید هوش خود را به کار ببرید، باید از پس Stones of Wisdom برآیید.

البته با دشمنان هم روبه‌رو می‌شوید. این می‌تواند در سلول‌ها رخ دهد (و چند تایی از آن‌ها هست) یا در میدان باز هنگام راه رفتن از دهکده‌ای به دهکده‌ی دیگر. سطح مبارزه چندان پیچیده نیست، پس مبارزه بیش از حد ساده‌شده است که احتمالاً بازیکنان RPG جدی‌ترِ هسته‌محور را جذب نمی‌کند. جادو هم آنقدرها پیچیده نیست، اما موجودات به یک طلسم به یک شکل واکنش نمی‌دهند، پس نوعی گوناگونی وجود دارد. و به یاد داشته باشید که با هر دشمنی که ملاقات می‌کنید لازم نیست بجنگید. گاهی به آدم‌هایی برمی‌خورید که به شما چیزی می‌فروشند یا گاهی می‌توانید از رویارویی دوری کنید (که شاید فکر خوبی باشد).

اما چیزی که برای تکمیل مأموریت (یعنی نمایشگاه) لازم است در تاریک‌ترین و دشوارترین بخش‌های سیاه‌چال‌ها نهفته است و باید راهتان را به آنجا بجنگید.

خود بازی آمیزه‌ی بی‌همتایی از داستان آینده‌نگرانه (خود را در موزه‌ای در فضا در آینده می‌یابید) و تاریخی (نژادی بیگانه موزه را ساخته و باید رمز و راز گذشته‌شان را کشف کنید) با جذابیت است، هرچند گرافیک واقعاً نفس‌گیری ندارد. در سال ۱۹۸۹ خیلی بهتر به نظر می‌رسید، اما این نمونه‌ای از بازی‌هایی است که محتوایش را بسیار بیشتر از ظاهرش ارزش می‌گذاشت.