Kasia

Kasia یک بازی است که احتمالاً حتی هنگام گشتن در قفسه‌های مجموعه دیسک‌های نرم‌افزاری توجهتان را جلب نکرد. در دهه نود منتشر شد، هیچ‌کس واقعاً نمی‌داند چه کسی آن را ساخته است، و به همین دلیل هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند که در آن چه اتفاقی می‌افتد. و دقیقاً همین چیز است که آن را جالب می‌کند — اسرار بدون خودپرستی.

این یک بازی منطقی است که در آن وظایفی را در سطح آموزشی حل می‌کنید تا جلو بروید. هیچ داستانی به زور در صورتتان فشار داده نمی‌شود، هیروی ندارد که بتوان به آن باور کرد یا نه. فقط شما، معماها، و DOS. گرافیک‌ها تمیز و واضح هستند، چیزی که حتی رایانه‌ای با پروسسوری بیست سال پیش می‌تواند آن را اجرا کند. کنترل‌ها ساده‌اند — شما شکل‌ها را عوض می‌کنید، چیزها را بچرخانید، آن‌ها را روی نقاطی بلغزانید که منطقی به نظر می‌رسند.

بازی کردن به طور معقول پاداش‌دهنده است اگر مایل به تفکر باشید. بازی شما را با تهاجم یا محدودیت زمانی خسته نمی‌کند. این بیشتر معما است تا عمل، و دقیقاً در اینجا است که قدرت آن نهفته است — یک پروژه نامرئی از آغاز هزاره که در انتظار کسی است تا آن را به یاد بیاورد. اما در عین حال، آن طموح را ندارد که شما را فراتر از آن چند ساعت سرگرمی پازل ببرد.

این روزها Kasia برای شما مناسب است زمانی که چیزی بدون خودپرستی، بدون نمایش، و بدون فریاد دادن می‌خواهید. زمانی که می‌خواهید رایانه‌ای که روحیه‌تان را خراب نکند و می‌توانید با صدای خاموش لذت ببرید. مثل آن معماهای کلاسیک روزنامه قدیم — نه کم‌تر، نه بیش‌تر. و این فقط کافی است.