Cubulus

کسی سه مکعب جلویتان می‌ریزد و منتظر است ببیند با آن‌ها چه به دست می‌آورید. Cubulus یک بازی منطقی است که در آن با عقل رایانه را شکست می‌دهید، البته اگر اصلاً بفهمید اینجا چه خبر است. روی صفحه مکعب‌های رنگی می‌چرخند، شما حرکت‌ها را انتخاب می‌کنید و شرط می‌بندید که راهبردتان از الگوریتم حریف بهتر باشد. سال 1991، DOS، بدون هیاهوی زیاد — دقیقاً از آن بازی‌هایی که برای آشنایان باقی می‌مانند.

بازی از نوع نبردهای منطقی نوبتی است. مکعب‌ها در فضای سه‌بعدی‌اند و هر حرکت پیامدهایی دارد. هدف به‌خودی‌خود پیچیده نیست — باید پیش از حریف به وضعیت یا ترکیب مشخصی برسید. قواعد را از روی شهود یاد نمی‌گیرید، باید مدتی خیره شوید تا بفهمید پشت این مکعب‌های چرخان و اعداد روی نمایشگر واقعاً چه پنهان است.

کنترل از نوع ساده است — حرکت را از منو انتخاب می‌کنید و رایانه پاسخ می‌دهد. گرافیک صرفاً کارکردی و پیکسل‌آرتی است، هیچ چیز اضافه‌ای نیست. صدا؟ فقط صدا می‌دهد. بازی کردن آهسته، متفکرانه و بی‌عجله است — که بسته به تیپ شما می‌تواند آرامش مراقبه‌وار باشد یا انتظار خسته‌کننده. بازی شما را هل نمی‌دهد و اجازه می‌دهد با همان ریتمی که دوست دارید بازی کنید.

Cubulus جزو آن بازی‌هایی است که جای خاص خود را داشتند و در همان ماندند. نوآوری بنیادینی نبود، اما گوشه‌ای عقب‌مانده از بازی‌های منطقی بود که در آن محتوا از بسته‌بندی مهم‌تر بود. امروز باستانی به نظر می‌رسد، اما قواعدش هنوز معتبرند — آنچه منطق را در سال 1991 جالب می‌کرد، همین حالا هم جالب مانده است.

اگر یک بعدازظهر ساکت با یک پازل می‌خواهید که برایتان وراجی نمی‌کند اما وقتتان را محترم می‌شمارد، برایتان مناسب است. از راه شبیه‌ساز به‌راحتی به مرورگر می‌رسد و اگر هوس جویدن مغز دارید، اینجا خوراک پیدا می‌شود. بازی پرطرفداری نیست، اما ارزش امتحان دارد.