Cavelon

زمانی که یک فضای سیاه پر از پیکسل های ریزی بر روی صفحه ظاهر شود و تو چند لحظه داشته باشی تا بفهمی چه می‌بینی، می‌دانی که در یک ماز کلاسیک Spectrum هستی. Cavelon دقیقاً همچنین بازی است — حداقل‌گرایانه، بی‌سر و صدا، خشک مانند کلبه کوهستانی بدون برق.

این یک ماز است که از میان غارها و تاریک راهروها عبور می‌کنی. هدف کلاسیک است: از یک جا به جای دیگر برسی، چیزهایی را جمع کنی، از چیزهایی اجتناب کنی. بدون داستان بزرگ، بدون storytelling، فقط یک قدم‌زدایی خالص در تاریکی. راه‌حل معمولی دهه شصت برای یک مسئله ساده — اگر امروزه کسی بازی مشابهی درست کند، باید دارای tutorial، گفت‌وگو با حکیمان مسن و داستانی شش صفحه‌ای در comics باشد.

با حرکت کند بازی می‌شود، جایی که جهت‌یابی در فضا بیش از بازتاب‌های سریع اهمیت دارد. شخصیت مثل اینکه با دست آن را هل می‌دهی حرکت می‌کند — بدون عجله، بدون شتاب. در Spectrum این یعنی منتظر می‌مانی، درحالی‌که شخصیت پیکسل به پیکسل جابه‌جا می‌شود. گیمر معاصری احتمالاً عجله می‌کرد و تعجب می‌کرد چقدر طول می‌کشد. آن زمان فقط اینگونه بود — می‌نشستی، تمرکز می‌کردی و فکر می‌کردی.

Cavelon بازی نیست که بدون نوستالژی بازی کنی. هیچ طنزی نیست، هیچ سورپرایزی نیست، هیچ لحظه‌ای که قلبت به هم بخورد. این یک قدم‌زدایی آرام و یکنواخت است که امروزه بیشتر به مراقبه یادآوری می‌کند تا بازی. اما دقیقاً در این است کسی عجیب‌و‌غریب‌انه زیبایی آن — فقط آنچه کاملاً ضروری است اندازه‌گیری می‌شود. هر پیکسل اهمیت دارد.

اگر علاقه‌مند هستی که بدانی ماز رایانه‌ای در عصری که گرافیک لوکس بود چگونه به‌نظر می‌رسید، نگاه کن. Cavelon مانند عکسی از بایگانی است — بدون رنگ، بدون درخشش، فقط واقعیت. می‌توانی در مرورگر بدون احساسات و بدون احساس تقصیر که کسل‌کننده است بازی کنی. این کاملاً خوب است.