Bureau 13

سال ۱۹۹۵، نیمه‌شب، والدین خواب‌اند. روی مانیتور، پیکسل به پیکسل نگاه می‌کند و من سعی می‌کنم بفهمم چرا سه‌تایی مأموران به‌دقت جمع‌شده‌ای نمی‌تونند از آن در رد شوند. Bureau 13 دقیقاً همان نوع بازی‌ای بود که کل آخر‌هفته‌تو رو می‌خورد و هر ساعت تقریباً دیوانه‌ات می‌کند.

بازی بر اساس بازی رول‌پلیینگ رومیزی Bureau 13: Stalking the Night Fantastic ساخته شده، که در آن یک آژانس دولتی راز‌آمیز را رهبری می‌کنی و با پدیده‌های ماورایی سروکار داری. خون‌آشام‌ها، شیاطین، چیزهایی که در تاریکی درست حرکت نمی‌کنند — این روزمرگی‌های توست. تنظیم دنیا دقیقاً آنچیزی است که ماجراجویی‌های آن دوره به آن نیاز داشت: کمی X-Files، کمی ترس و هیبت کلاسیک، طنز تاریک کافی برای آن‌که بازی کردن خسته‌کننده نشود.

قبل از حرکت به میدان، تیمی را از شش مأمور متفاوت انتخاب می‌کنی — هرکدام توانایی‌های متفاوت، روش‌های مختلف برای حل مسائل، و راه‌های متنوعی برای پیچیده‌کردن امور دارند. این لایه انتخاب به‌طور غیرمنتظره‌ای بازی‌کردن دوباره‌ای را فراهم کرد: آنچه یک عارف با جادوشناسنامه حل می‌کند، یک تکنسین با هدفون به‌طور متفاوتی حل می‌کند، یا اصلاً حل نمی‌کند. گیم‌پلی واقعی بر اساس اصول کلاسیک point-and-click با موجودی‌شماری، ترکیب اشیاء و گفتگو اجرا می‌شود. کنترل‌ها شیک نیستند، اما برای ۱۹۹۵ و DOS، این استاندارد بود.

آنچه Bureau 13 را از بی‌خیال‌ی ماجراجویی جدا می‌کرد دقیقاً همان سیستم تیم و احساس آن بود که هر موقعیت را به‌ روش خودت رویکردی می‌کنی. از طرفی — و صادق باشم — معما‌ها گاهی‌ به سوی بی‌منطقی خالص کج می‌روند، و بدون دفترچه یادداشت یا راهنمایی‌های دوران آن زمان، می‌تونی ساعت‌ها در مسئله‌ای گیر بخوری که راه‌حلش هرگز به ذهنت نخواهد رسید. این تقلب بدترین شکل رو پیدا کرد. اما فضا و حال، به‌طور شگفت‌انگیزی خوب باقی مانده.

امروز Bureau 13 یک اثر جالب برای دو نوع بازی‌باز است. نخست کسانی که نام رو یادشان هست و می‌خوان بررسی کنند خاطره دروغ می‌گوید یا نه — نمی‌گوید، اما غلو هم نمی‌کند. نوع دوم علاقه‌مندان ژانر ماجراجویی از دوران طلایی هستند که چیزی‌ای از آن زمان با مفهومی غیرمعمول رو از دست نخواهند داد. اگر به یکی از این گروه‌ها تعلق داری و اذیت نمی‌شوی که بازی منطق رو گزینه‌ای اختیاری در نظر بگیره، Bureau 13 شایسته یک ماجراجویی‌ِ یک‌ظهرانی است.