Supercopter

Isang helicopter na gumagalaw ng mabilis sa screen, naghihintay para sa perpektong segundo bago masira ang windshield nito sa isang palasyo. Supercopter ay simplisidad sa pinakadalisay nitong anyo — at yan ang eksaktong dahilan kung bakit ang ganitong maliit na laro ay tumatagal sa iyong alaala nang mas malalim kaysa sa kahit anong may orkestral na tunog.

Ito ay fundamentally primitive arcade kung saan piloto mo ang helicopter at sinusubukan mong dumaan sa pagitan ng mga hadlang. Isang puno, isang gusali, isang rampart — laging may gusto kang ilibing. Ang laro ay umiiral sa mundo kung saan ang graphics ay nangangahulugang dalawang kulay lamang at ang physics ay tinukoy ng tatlong parameters. Layunin: umakay hangga't maaari, kasing bilis na maaari, at nang hindi sumabog.

Ang aktwal na gameplay ay isang pagtalon sa pagitan ng atensyon at reaksyon. Isang button lamang ang kumokontrol ng altitude; kung gaano katagal mo itong pinipigilan ay tumutukoy kung babagsak ka o tataas. Walang iba. Walang inventory, walang upgrades, walang pause — basta walang tigil na presyon mula sa isang button at ang kaalaman na mayroon kang ilang pixels ng espasyo upang iligtas ang iyong sarili. Sa isang seventy-shooter, iyan ang katumbas ng ballet sa pagitan ng kamatayan at swerte.

Noong walo-zero, kapag sinusukat ang memorya sa kilobytes, ang ganitong refined simplicity ay may kapangyarihan. Supercopter ay hindi Choplifter o katulad na sophisticated na bagay — ito ay mas parang pangunahing DNA ng game logic mismo. Walang textures, walang kuwento, walang poster sa dinding. Basta reflexes at pagod.

Ngayon ay tiningnan ko ito tulad ng isang malayong kamangha-manghang kakilala na gumagawa ng isang bagay kaya perpekto na parang halos religious experience. Kung gusto mong maramdaman kung paano ang programming ay maaaring limitado at sabay-sabay na creative, nandito ang iyong sagot. Hindi ito ang pinakagandang bagay sa archives, ngunit ito ay tapat.