Realms of Chaos

شوتینگ و جامپینگ — این ترکیب بسیار ایمن بود در میانه دهه نود. Realms of Chaos خود را بر اساس این فرمول ساخت، اما بدون خیال‌پردازی چندانی. این یک گام بزرگ به جلو نبود، بیشتر صدایی از توده‌ای از بازی‌های کوچک اکشن بود که از demoscene و سازندگان آماتور بیرون می‌ریختند.

این یک platformer با عناصر shooter است، جایی که شما از سطح‌های مختلفی عبور می‌کنید، اشیاء جمع‌آوری می‌کنید، به دشمنان شلیک می‌کنید، و امیدواری به سطح بعدی بازی می‌روید. محیط‌ها stylize شده‌اند — برخی fantasy، برخی sci-fi، و حتی سعی نمی‌کند متناسق باشد. هدف کلاسیکی است — از نقطه A به نقطه B برسی، که این چیز خیره‌کننده‌ای نیست.

کنترل‌ها سادہ هستند — فلش‌های جهت، جامپ، شلیک. شخصیت به‌طور سفت حرکت می‌کند، جامپ‌ها یک قوس ثابت دارند، و در بسیاری از شرایط احساس می‌کنی که بازی یک اینچ هم نمی‌دهد. تشخیص برخورد آنقدر قدیمی احساس می‌شود که pixel-perfect placement استثنا نیست، قاعده است. برخی از سطح‌ها نسبتاً مستحکم هستند و برای مدتی خوب کار می‌کنند، برخی دیگر مطالعه‌ای در ناامیدی هستند — و این کلمه به اتفاق نیامد.

Realms of Chaos یک عنوان freeware معمولی از دوری است که هر چیزی که می‌تواند بازی باشد عجولانه به وجود آمد. هیچ شخصیتی ندارد، هیچ ویژگی‌ای ندارد، حتی یک سبک بصری متمایز برای جدا شدن از دوازده عنوان دیگر. گرافیک‌ها حتی در زمان انتشار ضعیف بود، صداها بلند و ساده. فقط برای اینکه قابل بازی بود بازی می‌شد، نه برای اینکه تجربه‌ای بود.

امروزه بیشتر برای nostalgia یا کنجکاوی خالص درباره آنچه بود بازی خواهی کرد. این یک گنج گمشده یا شکستی نیست، فقط یک کنجکاوی — بازی‌ای که آن موقع هدفش را انجام داد و بعد ناپدید شد. اگر عاشق platformer‌های تجربی از اوایل دهه نود هستی و به جزئیات اهمیت نمی‌دهی، شاید آنچه دنبالش هستی را در آن بیابی. برای بقیه، یک اسکرین‌شات کافی است، و می‌توانی برو چیزی بازی کن که با دقت بیشتری ساخته شده است.