Redneck Rampage Rides Again

Si Leonard at Billy ay naglalakbay sa Texas nang muli, marahil ngayong pagkakataong ito ay upang sumugal sa isang brawl. Redneck Rampage Rides Again ay ang pangalawang installment sa isang series na naging kontra-punto sa mga seryosong FPS games noong decades ninety — isang masayang-masaya at kahit-kailan-masama na shooter kung saan maaari kang maglaro bilang isang bansang baliw na may shotgun at magsabot ng cow dung sa mga kaaway. Hindi ito Quake, at hindi nito gustong maging isa.

Ang laro ay nagpadala sa iyo sa bukas na bansa puno ng estates, maliit na farms, at backwater bars na puno ng mga bawang-bawang na nagngangalang Bubba. Mayroon kang palette ng mga sandata mula sa mga spear hanggang sa dynamite at mga baril na hindi talaga umiiral ngunit mukha ay nakakaaliw. Ang layunin ay simpleng sumulong, hulaan kung saan nanggagaling ang mga kaaway, at magnakaw ng kanilang pag-aari. Maaari kang tumalon, lumakad, magtago sa likod ng mga bagay — pangunahing bagay na nag-alok ng mas lumang FPS games, walang rebolusyonaryong bagay.

Kung ano ang ginagawang interesante ang Rides Again ay ang tono nito. Ang laro ay hindi tumatagal ng sarili nito ng seryoso — nais na gusto mong tumawahulugan sa kanya. Ang mga tunog, dialogue, character animations, ang katotohanan na nakikipaglutas ka sa hillbilly bandits na may katuparan ng katangian sa isang caricatured vision ng American South, lahat ito ay gumagana bilang isang mahabang, unti-unting nanghihirap na crude joke. Pagkatapos ng isang habang nagsisimula na itong maging payat, ngunit para sa unang ilang oras na ito ay humihintay. Ang graphics ay magaspang, ang mga mapa ay mas madilim at higit pang terrain-based kaysa sa unang laro, ngunit ang art style ay nananatiling basahin.

Ang problema ay hindi tamang-tama ang mechanics. Bumagsak ka sa mga bagay na hindi mo dapat, ang mga kaaway ay lumilitaw mula sa mga lugar na walang kabuluhan, at ang pagbaril ay parang paglipad sa isang sack ng flour. Ang laro ay hindi mahabang pagsisikap, kaya kung tumatagal sa iyo ng ilang oras upang maubos ang singaw, mayroon kang problema. Hindi tulad ng mga klasikong FPS games mula sa gitna ng decades ninety, na puno ng genius level design at spatial architecture, ang Rides Again ay nakikita bilang isang kahanga-hangang half-baked variation sa isang bagay na matagumpay na gumagana minsan.

Ang paglalaro nito ngayon sa DOSBox ay parang paghawak ng isang relic. Hindi ito isang laro na mag-antay ka kung sakaling hindi mo ito napalampas noon. Ngunit kung sentimental ka tungkol sa flat na mundo na ito at nais mong tandaan kung paano ito maglaro ng mga bagay na may humor at walang pretensyon, ito ay isang kakaibang lugar upang maglaro ng isang oras. Iyong tinatangkilik ito na may pag-unawa na ito ay walang kahalagahan — lamang isang hangal na biyahe sa bukid puno ng lumang humor.