Arcade Volleyball

Apatnapung kilobyte. Mas maliit iyan kaysa sa karamihan ng mga email signature ngayon. Kasya ang Arcade Volleyball mula sa Microforum sa espasyong iyon nang may sobra pa, at kahit papaano ay nagawa pa rin nitong lamunin ang buu-buong hapon noong 1987.

Walang kuwento. Walang campaign, walang unlockables, walang tutorial screen na may nakangiting coach na nagpapaliwanag ng mga patakaran. Dalawang manlalaro, isang net sa gitna, isang bola sa ere, at dalawang maliliit na pigurang mukhang may gumuhit ng stick man, nagbago ang isip sa kalagitnaan, at hinayaan na lang nang ganoon. Ang trabaho mo ay panatilihing hindi bumabagsak ang bola sa lupa sa iyong panig. Iyan ang volleyball. Iyan ang buong laro.

Ang mekaniko ay halos pinaka-simple na kaya. Gumagalaw ka pakaliwa at pakanan, tumatalon ka, tumatalbog ang bola sa iyo at sana ay lumampas sa net. Walang spike button, walang topspin, walang paggawa ng mga plays. Ang kaunting estratehiyang meron ay nagmumula sa pagbasa kung saan papunta ang bola at pagpwesto ng kalahating segundo nang maaga, dahil ang mga kontrol ay may eksaktong uri ng delay na aasahan mo mula sa isang bagay na tumatakbo sa 4.77 MHz na processor. Natututo kang mag-compensate. Pagkatapos ng sampung minuto, nagsisimula itong maging natural. Pagkatapos ng dalawampu, nakikipagtalo ka na sa kung sinumang nakaupo sa tabi mo.

Ang CGA palette ay nagbibigay sa iyo ng apat na kulay — ang partikular na kulay na iyon ng cyan, magenta, puti, at itim na tumatak sa mga mata ng isang henerasyon. Skeletal ngunit madaling basahin ang graphics. Ang bola ay bola. Ang net ay net. Ang court ay isang parihaba. Ginagawa ng lahat ang mukha nitong dapat gawin, na higit pa sa masasabi mo tungkol sa maraming laro ng panahong ito na sinubukang gumawa ng higit pa. Ang PC speaker ay gumagawa ng tunog sa bawat tama na nasa pagitan ng bleep at thud. Hindi ito musika. Ito ay bantas.

Ang dahilan kung bakit tumatak ito sa alaala ay hindi ang teknolohiya o ang lalim — kundi ang kalinisan ng head-to-head na loop. Dalawang tao, iisang keyboard, sudden death sa bawat rally. Ang laro ay hindi kailanman makakapag-impress ng sinuman nang mag-isa. Kailangan nito ng pangalawang tao na nakaupo sa tabi mo, at kapag naroon iyon, naghahatid ito ng isang bagay na tunay na malupit at kompetitibo. Mawawala sa isip mo ang iskor. Maglalaro ka ng isa pang laro nang labing-pitong beses nang sunud-sunod.

Ngayon, tumatakbo ito sa browser sa loob ng ilang segundo at aabutin ng mga tatlumpung segundo upang ipaliwanag sa sinuman. Iyan pa rin ang pinakamahusay nitong trick. Kung may kasama kang handang makihati sa keyboard at makipagtalo sa isang CGA volleyball court, matibay pa rin ito sa eksaktong paraan na matibay ang isang mahusay, tanga, at maingay na board game. Nang mag-isa, isa itong kuryosidad. Kasama ang iba, isa itong problema, dahil walang sinuman sa inyong dalawa ang gugustuhing maging unang sumuko.