Road Rash

Road Rash przeniosło hałaśliwą serię motocyklowych walk Electronic Arts na pecety i uchwyciło dokładnie to, co uczyniło z serii kultowego faworyta: to wyścigi, w których wygranie wyścigu to tylko połowa roboty, a stłuczenie rywali na kwaśne jabłko to druga połowa. Pędzisz publicznymi drogami, uchylając się przed nadjeżdżającym ruchem, ale możesz też okładać pięściami, wymachiwać pałkami i spychać przeciwników do rowów, a policja próbuje cię zatrzymać, jeśli zaczniesz zbyt szaleć.

To połączenie prędkości i bijatyki nadaje Road Rash jego charakter. Nagrody pieniężne za dobre miejsca pozwalają przesiąść się na szybsze, potężniejsze maszyny, tworząc satysfakcjonującą pętlę ścigania się, walki, zarabiania i ulepszania. Ta pecetowa wersja z połowy lat 90. przeniosła bezczelny, buntowniczy charakter serii, wraz z brudną rockową ścieżką dźwiękową i tonem, który rozkoszował się chaosem, a nie czystym duchem sportowym. Rozbicie się przy dużej prędkości i obserwowanie, jak twój kierowca koziołkuje po asfalcie, nigdy nie przestało być śmieszne.

Gra jest głośnym, zręcznościowym dreszczykiem, a nie poważnym symulatorem wyścigów — i o to właśnie chodzi. Sterowanie potrafi sprawiać wrażenie luźnego, a poziom trudności bywa nierówny, ale sama radość z zrzucenia rywala z motoru pałką przy 160 km/h daje Road Rash trwałość, której brak bardziej klasycznym wyścigówkom. Pozostaje jedną z bardziej charakterystycznych dwukołowych gier swojej generacji.