Dune 2: Battle for Arrakis

Dune II, tu zatytułowany Battle for Arrakis, to gra, która w praktyce zdefiniowała gatunek strategii czasu rzeczywistego. Stworzona przez Westwood Studios i pierwotnie wydana w 1992 roku, bierze pustynną planetę Franka Herberta jako pole bitwy dla trzech szlacheckich rodów — Atrydów, Harkonnenów i Ordosów — walczących o kontrolę nad wydobyciem cennej przyprawy melanż. Ta wersja odzwierciedla grę taką, jaka rozprzestrzeniła się na różne platformy i utrwaliła swój wpływ.

Niemal każda konwencja, którą współcześni gracze RTS uważają za oczywistość, została tu skodyfikowana: zbieranie surowca na finansowanie bazy, wznoszenie budynków z menu budowy, rozwijanie drzewka jednostek i struktur oraz kierowanie armiami za pomocą myszy w czasie rzeczywistym. Na Arrakis oznacza to wysyłanie zbieraczy po przyprawę przy jednoczesnym wypatrywaniu gigantycznych czerwi pustyni, które połykają pojazdy w całości, a następnie kierowanie dochodów w czołgi, piechotę i niszczycielskie superbronie właściwe dla danego rodu.

Nie jest pozbawiony chropowatości według dzisiejszych standardów; możesz zaznaczyć tylko jedną jednostkę naraz, a SI potrafi być prymitywna — niedoskonałości, które własne Command & Conquer Westwood wkrótce miało wygładzić. Jednak rdzeń rozgrywki jest natychmiast rozpoznawalny i wciąż wciągający, a odrębne style gry trzech rodów nadają jej prawdziwą wartość regrywalności. Jako plan konstrukcyjny całego gatunku jest zarówno historycznie kluczowy, jak i — co zdumiewające — wciąż daje frajdę.