Road Rash

Road Rash سری پرهیاهوی نبرد موتورسیکلت الکترونیک آرتز را به پی‌سی آورد و دقیقاً همان چیزی را در خود داشت که این فرنچایز را به یک محبوب کالت تبدیل کرد: این مسابقه‌ای است که برنده شدن در آن تنها نیمی از کار است و نیمه‌ی دیگر، بی‌هوش کردن رقباست. در جاده‌های عمومی می‌تازی و از ترافیک روبه‌رو جاخالی می‌دهی، اما می‌توانی مشت بزنی، چماق بچرخانی و حریفان را به داخل گودال هل بدهی، آن هم در حالی که پلیس تلاش می‌کند اگر زیادی بی‌پروا شوی بگیردت.

ترکیب سرعت و کتک‌کاری همان چیزی است که به Road Rash شخصیت می‌دهد. جایزه‌ی نقدیِ کسب رتبه‌های خوب به تو امکان می‌دهد موتورهای سریع‌تر و قدرتمندتر بخری و چرخه‌ای رضایت‌بخش از مسابقه، دعوا، درآمد و ارتقا بسازی. این نسخه‌ی پی‌سی از میانه‌ی دهه‌ی نود همان نگرش گستاخ و یاغی سری را حمل می‌کرد، همراه با موسیقی راک گرانج و لحنی که به جای ورزشکاری تمیز، از هرج‌ومرج لذت می‌برد. تصادف با سرعت بالا و تماشای غلتیدن راکب روی آسفالت هرگز از خنده‌دار بودن نیفتاد.

بیش از آنکه یک شبیه‌ساز جدی مسابقه باشد، مثل یک هیجان پرسروصدای آرکید بازی می‌شود، و نکته هم دقیقاً همین است. کنترل‌ها می‌توانند شل به نظر برسند و سختی بازی ناگهانی بالا می‌رود، اما لذت محضِ چماق زدن به رقیب و پرت کردنش از موتور با سرعت ۱۰۰ مایل بر ساعت به Road Rash ماندگاری‌ای می‌دهد که مسابقه‌ای‌های جدی‌تر ندارند. همچنان یکی از متمایزترین بازی‌های دوچرخ نسل خودش باقی مانده است.