Monster Truck Madness 2

موتور غرش نمی‌کند. منفجر می‌شود. اولین باری که در Monster Truck Madness 2 پدال گاز را تا ته فشار می‌دهید، Sound Blaster چیزی از بلندگوها بیرون می‌دهد که میز را می‌لرزاند و قوطی خالی نوشابه را به ارتعاش درمی‌آورد. Terminal Reality در سال ۱۹۹۸ دقیقاً می‌دانست چه چیزی می‌فروشد، و آن چیز ظرافت نبود.

ایدهٔ بازی تقریباً به همان اندازه پیچیده است که این کامیون‌ها ظریف‌اند. یکی از چند هیولای غول‌پیکر و پوشیده از کروم را انتخاب می‌کنید — هرکدام با ویژگی‌های هدایتی و طرح رنگ اسپانسری خودش — و در پیست‌های باز فضای آزاد از جاده‌های خاکی گِل‌آلود تا مدارهای استادیومی مسابقه می‌دهید. مسابقات دوره‌ای، درگ و یک حالت رالی‌کراس وجود دارد. کل بازی روی ویندوز ۹۵ اجرا می‌شود، اما خیلی از ما آن را روی پیکربندی‌های نزدیک به DOS راه انداختیم و تا وقتی صدا درست کار کند به config.sys فحش دادیم.

چیزی که آن را ماندگار کرد فیزیک بازی بود؛ رها و آرکیدی، اما با آن‌قدر وزن که حس واقعی بدهد. این کامیون‌ها پیچ نمی‌روند، بلکه با پیچ مذاکره می‌کنند. یکی را وارد پیچ می‌کنید و سه ثانیهٔ بعد را صرف فهمیدن این می‌کنید که آیا با شما موافق است یا نه. برخورد با یک خودروی کوچک‌تر آن را چنان چرخ‌وارونه از پیست بیرون می‌فرستد که هیچ‌وقت تکراری نمی‌شد. حریفان هوش مصنوعی گاهی کاملاً بی‌مغز و گاهی ماوراءطبیعی بودند، که برای بازی‌های مسابقه‌ای سال ۱۹۹۸ کاملاً عادی بود. چندنفرهٔ روی LAN یا دایل‌آپ جایی بود که هرج‌ومرج واقعی زندگی می‌کرد — چهار کامیون هیولا، یک پل باریک، نتایج قابل پیش‌بینی.

Terminal Reality نسخهٔ اول Monster Truck Madness را در ۱۹۹۶ ساخته بود و دنباله عمدتاً در تنوع پیست‌ها و صیقل بصری بهترش کرد. کامیون‌ها واقعاً عظیم به نظر می‌رسیدند، زمین کمی زیر چرخ‌ها تغییر شکل می‌داد و فاصلهٔ دید آن‌قدر سخاوتمندانه بود که می‌شد واقعاً مسیری را در دل مناظر باز برنامه‌ریزی کرد. بازی مثل بعضی عناوین آن سال سخت‌افزار را به چالش نمی‌کشید، اما روی ماشین‌های میان‌رده خوب اجرا می‌شد و همین مهم بود. آنچه بد کهنه شده، دوربین و حس سرعت است — امروز که پایش می‌نشینی، شتاب حرکت کندتر از آن چیزی است که خاطره اصرار دارد بوده. نوستالژی همه‌چیز را حدود سی درصد بزرگ‌نمایی می‌کند.

این بازی برای کسی نیست که انتظار عمق شبیه‌سازی یا سیستم پیشرفتی دارد که به وقتش احترام بگذارد. بازی کسی است که می‌خواهد چیزی مسخره را در یک دشت گِل‌آلود براند و بعدازظهر شنبه یک سدان را به هوا بفرستد. در مرورگر با صفحه‌کلید به‌طور قابل قبولی کنترل می‌شود، هرچند گیم‌پد حس هدایت را به آنچه قرار بوده باشد نزدیک‌تر می‌کند. اگر بچه که بودید بازی‌اش کرده‌اید، حدود چهار دقیقه طول می‌کشد تا دقیقاً یادتان بیاید چرا. اگر نه، به عنوان یک بازی مسابقه‌ای آرکید صادق دوام آورده — بی‌پیرایه، پرسروصدا و کاملاً آگاه به اینکه چیست.