Icy Tower

Icy Tower که نخستین بار در سال ۲۰۰۱ توسط گروه سوئدی Free Lunch Design منتشر شد، یک پلتفرمر عمودی است که تا حد یک ایده‌ی وسوسه‌انگیز واحد ساده شده: تا جای ممکن به سمت بالا بپر و عقب نیفت. نقش شخصیتی به نام Harold the Homeboy با شلوار گشاد را بازی می‌کنی که از لبه‌ای به لبه‌ی دیگر در برجی بی‌پایان بالا می‌جهد، در حالی که صفحه به‌آرامی به سمت بالا اسکرول می‌شود و تهدید می‌کند که جا بگذاردت. اگر پلتفرم‌های زیادی را از دست بدهی، بازی تمام است.

پیچ هوشمندانه در مومنتوم است. به جای اینکه صرفاً لی‌لی کنی، با دویدن روی پلتفرم‌ها سرعت افقی می‌سازی و هرچه تندتر بروی، بلندتر و دورتر می‌پری. اگر جهش‌های بزرگی را که چند طبقه را رد می‌کنند به هم زنجیر کنی، کمبوهایی با پاداش امتیازی عظیم جمع می‌کنی، و مهارت و اعتیاد واقعی هم همان‌جاست. تعقیب امتیازی همیشه بالاتر و پز دادن درباره‌ی اینکه به کدام طبقه رسیده‌ای، تمام قلاب اجتماعی بازی بود.

در سراسر دهه‌ی ۲۰۰۰ به عنصری ثابت روی رایانه‌های مدرسه و خانه تبدیل شد و به خاطر رایگان بودن و سبکیِ شادش پخش شد و روی ناتوان‌ترین سخت‌افزارها هم با خوشحالی اجرا می‌شد. گرافیک درشت و موسیقی پرانرژی‌اش جذابیت فری‌ورِ غیرقابل‌اشتباهِ اوایل دهه‌ی ۲۰۰۰ را به آن می‌دهند. نه داستانی هست و نه پایانی، فقط کشش «یک بار دیگر» برای شکستن رکورد قبلی خودت. همین سادگی دقیقاً دلیل آن است که امروز هم این‌قدر خوش‌بازی مانده؛ چالشی صادقانه از واکنش و ریتم که هر کسی در چند ثانیه می‌تواند شروعش کند.