Dungeon Master 2: Legend of Skullkeep

در Dungeon Master 2 لحظه‌ای هست که از دری رد می‌شوی و سقف ناپدید می‌شود. دیگر خبری از دیوارهای سنگی‌ای که به تو فشار می‌آورند نیست. بیرونی، زیر آسمان باز، و مغزت بی‌صدا اتصالی می‌کند چون کسی به تو نگفته بود قرار است چنین چیزی رخ دهد. آن یک لحظه حدود بیست دقیقه از وقت مرا گرفت که بی‌حرکت بایستم و مثل یک آدم گیج به منظره‌ای VGA خیره شوم.

Dungeon Master 2: Legend of Skullkeep در سال ۱۹۹۴ روی پی‌سی آمد، دنباله‌ای بر نسخه‌ی اصلی ۱۹۸۷ از FTL Games که عملاً به یک نسل کامل یاد داده بود دانجن‌کراولِ بلادرنگ باید چه حسی داشته باشد. دنباله زیر پرچم Interplay منتشر شد و فرمول را به بیرون گسترش داد — به معنای واقعی کلمه. هنوز گروهی تا چهار ماجراجو داری، هنوز در محیط‌های شبکه‌ای و از نمای اول‌شخص جابه‌جا می‌شوی، هنوز غذا و سلاح را در یک اینونتوری تنگ این‌طرف و آن‌طرف می‌کشی، انگار داری یک جعبه‌ناهارِ بسیار خطرناک می‌بندی. اما بازی دیوارهای دانجن خودش را می‌شکند و مناطق بیرونی، یک شهر کوچک و حس مکانی گسترده‌تر را معرفی می‌کند که نسخه‌ی اصلی هرگز سراغش نرفته بود.

مکانیک‌های اصلی برای هر کسی که از بازی اول جان سالم به در برده باشد بلافاصله آشناست. حرکت خانه‌به‌خانه است، نبرد بلادرنگ و با کلیک مستقیم ماوس روی جایگاه سلاح‌ها انجام می‌شود، و جادو هنوز بر پایه‌ی سیستم ترکیب رون‌ها کار می‌کند که آزمون‌وخطای وسواسی را پاداش می‌دهد. دشمنان گشت می‌زنند، واکنش نشان می‌دهند و می‌توانند از درها دنبالت بیایند، که ساعت دو بامداد با هدفون روی سر همچنان واقعاً ناخوشایند است. رابط کاربری تغییر چشمگیری نکرده بود — هنوز همان پنل متراکم و پر از آیکن است که شبیه کابین خلبان چیزی است که هرگز قرار نبوده پرواز کند — اما تا سال ۱۹۹۴ این کم‌کم بیشتر به لجاجت شبیه شده بود تا ظرافت. Ultima Underworld پیش‌تر به جهان نشان داده بود نقش‌آفرینی اول‌شخصِ فراگیرنده می‌تواند چه شکلی باشد و این مقایسه برای هیچ‌کدام از دو طرف خوشایند نبود.

چیزی که Skullkeep درست انجام می‌دهد، اتمسفر و حس اصیل کشف است. بخش‌های بیرونی جهان‌های باز پهناوری نیستند، اما کلاستروفوبیا را به شکلی می‌شکنند که هنوز سنجیده به نظر می‌رسد، نه الصاقی. طراحی دانجن در بخش‌های پایانی به معنای خوب کلمه بی‌رحم است — صفحه‌های فشاری، معماهای زمان‌دار، درهایی که فقط وقتی باز می‌شوند که جایی ایستاده باشی که اصلاً دلت نمی‌خواهد آنجا باشی. کهنه شده — ببخشید، پیر شده — به شکلی ناهموار. منطق معماها گاهی از هوشمندانه به دلبخواهی می‌لغزد و بدون سیستم راهنما یا مستندات درون‌بازی، جایی چهل دقیقه با امیدی کاملاً کور به دیوارها سنگ پرتاب خواهی کرد. بعضی دیوارها حقشان بود. بیشترشان نه.

امروز این بازی متعلق به کسانی است که نسخه‌ی اصلی را بازی کرده‌اند و می‌خواهند ببینند به کجا رسید، یا به دوستداران صبورِ دانجن‌کراول که قدر بازی‌ای را می‌دانند که به جای رشوه دادن برای جلب توجه، آن را طلب می‌کند. اجرایش در مرورگر از طریق شبیه‌سازی مبتنی بر DOSBox بی‌دردسر است و بازی حتی روی نمایشگر مدرن هم اتمسفرش را منتقل می‌کند. موسیقی ساند بلستر دقیقاً به شکل درستی تیره و فلزی است. بعضی چیزها مثل شراب کهنه می‌شوند. Dungeon Master 2 مثل یک چاقوی جیبی خوب کهنه می‌شود — هنوز تیز، هنوز کاربردی، فقط آشکارا متعلق به دورانی دیگر.